Maandelijks archief: september 2012

September 2012 – Toetjes eten

Nog niet zo lang geleden is oma met opa Arie getrouwd. Ik heb geen idee wat dat is, dat trouwen, maar volgens mama moesten we ze daarmee feliciteren. Na onze vakantie in Belgenland gingen we naar ze toe, weer dat hele eind in de auto. De bos rozen, die mama gekocht had lagen naast mijn maxicosi. Een grote bos donkerrode rozen. Ik moest er aldoor naar kijken. Maar weet je wat zo gek is? In de auto val ik in slaap en dan ineens zijn we er. Slaperig kijk ik om me heen en weet dan even niet waar ik ben. Niet thuis in ieder geval, ook niet in Belgenland, maar ook niet bij tante Anne, oom John en Elise op Texel.
“Kijk, daar is oma”, zegt mama tegen mij.
O ja, nu weet ik het weer, we zijn bij oma en opa Arie die zo’n bere-eind weg wonen en zo’n lekker campingbedje hebben.
Deze keer vind ik het campingbedje minder leuk. Mama wil dat ik er in ga slapen en dan nog wel boven. Opa Arie zet samen met papa het campingbedje in hun slaapkamer. Daar ben ik nog nooit geweest en eerlijk gezegd vind ik het allemaal wel een beetje eng hoor. Jeetje, wat moet ik daarvan huilen zeg. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf tot mama bij me komt kijken. Gelukkig blijft ze naast het bedje zitten tot ik slaap. Dat slapen van mij duurt thuis al niet zo lang, maar nu ben héél snel weer wakker. Volgens mama duurde mijn slaapje precies een kwartier. Pech gehad, ik ben er klaar mee. Ik wil uit dat bedje en helemaal uit die rare slaapkamer.

Mama neemt me mee naar beneden. Daar zit iedereen al aan tafel om te gaan eten. Opa Arie heeft een grote pan macaroni gemaakt. Het ruikt allemaal lekker zeg. Mijn oma boft maar dat ze met opa Arie is getrouwd.
Bij papa op schoot zit ik de boel eens even goed te bekijken. Iedere keer doet papa eten op een lepel, daarna zweeft die lepel over mij heen en verdwijnt in papa’s mond. Dat wil ik ook, daarom probeer ik de lepel te pakken. Het lukt me niet. Iedere keer als die lepel voorbij komt doe ik mijn mond open in de hoop dat ik ook wat krijg. Niks hoor, mama zegt dat ik daar nog te klein voor ben.
“Wat nou klein? Moet je zien hoe groot ik al ben.”
Papa neemt nog een bord eten en dan mag ik bij oma op schoot zitten. Die is toch al klaar en heeft even niks te doen. Makkelijk hoor, zo’n oma.

Opa Arie pakt de toetjes. Iets van chocolademousse met slagroom.
“Hé opa Arie, slagroom lust ik ook. Krijg ik ook een beetje?”

Met belangstelling bekijk ik alles weer en dan ineens krijg ik een klein hapje slagroom. Van oma nog wel. Ik ben blij met mijn oma. Met een klein lepeltje doet ze iedere keer een beetje slagroom in mijn mond. Als dat op is hoor ik dat mama zegt dat ik misschien ook wel chocolademousse lust. En ja hoor, oma gaat me de chocolademousse ook voeren en daarna mag ik ook nog een paar hapjes van haar vruchtenyoghurt. Wat is dat allemaal lekker.
Dat ik dat niet eerder wist zeg. Zouden er nog meer van zulke lekkere dingen zijn?
Mama zegt van wel. Ze gaat morgen potjes groente kopen, zodat ik die ook kan proberen.

Advertenties
Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

Augustus 2012 – Mijn pasfoto

Omdat oma en opa Arie bijna op vakantie gaan, gaat oma nog een dagje naar tante Anne en Elise. Daarna gaat ze dan ook nog naar gromi en gropi. Kan ze fijn nog even met oma winkelen.
Wij gaan ook bijna op vakantie en mama wil oma nog wel even zien. Logisch, want mijn oma is mama’s moeder. Samen met papa gaan we in de auto naar tante Anne d’r huis. Op de terugweg moet mama, met mij in de kinderwagen, naar huis lopen. Papa moet nog werken en kan niet zo heel lang blijven. Nou, ik vind het prima hoor. Het ligt altijd lekker in de kinderwagen en meestal val ik heel snel in slaap.

Elise zit bij oma op schoot als we binnenkomen. Eigenlijk wil ik daar zitten, maar ook weer niet. Ik heb honger en dan kan ik beter bij mama in de buurt blijven. Ik mag meteen drinken bij mama en kan bijna niet wachten. Dan begin ik een beetje een soort van aanloop te maken tot een huil. Het gaat net snel genoeg, zodat dat huilen niet hoeft. Mooi, kan ik fijn drinken.

Mama heeft oma mijn pasfoto gegeven. Dat was een gedoe joh, dat maken van die pasfoto.
Ik moest stil zitten op de rand van een tafel. Dat kan ik toch helemaal niet zelf. Mama moest me vasthouden. Haar ene hand op mijn buik, onder mijn kleren, want anders zie je haar hand. De andere hand tegen mijn rug aan en zelf moest ze zo ver mogelijk bij mij weg. Mama mocht niet samen met mij op die foto. Dat is omdat we op vakantie gaan naar Belgenland. Ik vond het allemaal wel zo’n stom gedoe. Volgens oma kan je dat op de foto wel zien ook. Maar wat denken ze dan ook, dat ik er over vijf jaar nog steeds zo uit zie? Papa zei ook al tegen me dat ik de eerste vijf jaar niet mag groeien. Volgens mij maakte hij maar een grapje, zo is mijn papa wel.

Na het drinken mag ik bij oma op schoot. Mijn nichtje Elise ligt in de box, dus nu kan ik daar fijn zitten. Zit lekker hoor bij oma en ik kijk een beetje om me heen. Ineens voel ik van alles in mijn buikje. O jee, daar komt het weer hoor, ik moet poepen. En heus, daar kan ik niks aan doen. Dat gaat gewoon bijna altijd zo na het drinken. Vóór het drinken krijg ik altijd een schone luier omdat dat ding dan al helemaal nat is en dan na het drinken moet ik meestal poepen. Mijn hoofdje wordt dan rood, ik span al mijn spieren, zelfs die in mijn beentjes.
Oma zegt ineens: “Hallo, ga jij maar lekker bij mama zitten. Straks is jouw broek vol en die van mij vies en ik heb geen schone broek bij me. Ik moet nog naar gromi, dus moet ik een beetje schoon blijven.”
Nou ja zeg, die oma. Ze overdrijft weer lekker. Zoveel poep ik nu ook weer niet. Ja, soms, dan zit het bijna in mijn nek. Maar nu is het niet zoveel hoor. Ik probeer het nog te zeggen tegen oma, maar dat praten is nog heel moeilijk, dus voordat ik het weet zit ik bij mama op schoot en ja hoor, daar komt het.
Mama verschoont me gelukkig altijd meteen daarna, want het is best heel vies aan je billen.
“Zie je nu wel oma, dat het helemaal niet zo veel is. Ik had best bij je kunnen blijven zitten.”

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

Augustus 2012 – Mijn fruithapje

Oma en opa Arie gaan bijna op vakantie, daarom komt mijn oma nog een dagje naar ons. Nou ja, niet de hele dag, want ze gaat ook nog naar gromi en gropi. Met gromi samen gaat ze nog winkelen. Wat ze daar aan vinden weet ik niet, mij lijkt het helemaal niks.

Als oma binnenkomt lig ik op het speelkleed te kijken hoe mama mijn fruithapje aan het maken is. Oma zegt mama gedag en komt dan op de grond naast me zitten. Ik schrok me er even een hoedje van, maar oma had een cadeautje mee, toen was de schrik gauw weg. Oma legde het pakje vlak bij me. Ik probeerde het te pakken, maar het rolde bij me vandaan. Daar moest ik wel van huilen. Ik keek naar oma, draaide m’n hoofd weg, legde het plat op het kleed en ja hoor, daar kwamen de tranen. “Snapt oma nou echt niet dat ik nog niet zelf een cadeautje kan uitpakken?”

Gelukkig, oma haalt het papier van het cadeautje af en ik werd helemaal blij toen ik zag wat er in zat. Een zachte bal met een rammeltje er in en wel drie verschillende dierengezichten. Goh, zoiets heb ik nog nooit gezien. Ik keek lachend naar oma en duwde tegen de bal die meteen wegrolde natuurlijk. Dat gaf niet, want ik moest toch mijn fruithapje eten. Mama zette me in mijn wipstoeltje en gaf het fruithapje aan oma. “Wat is dat nou, gaat mama me niet voeren? Gaat oma dat doen? Kan ze dat wel?
Bij de eerste hap hield ik mijn mondje stijf dicht hoor. Ik trok zelfs even een pruillipje, maar daar trok oma zich niet zo heel veel van aan geloof ik. Eerlijk gezegd had ik best honger en besloot ik om dan maar het fruithapje op te eten. Wat kon mij het ook eigenlijk schelen dat oma me voerde. Het was evengoed hartstikke lekker en af en toe stopte ik helemaal mijn handjes in mijn mond. Oma haalde mijn handjes weg en zei dan aldoor dat anders het hapje eten er niet bij kon. Daar had ze natuurlijk wel gelijk in.

Na het fruithapje ging ik nog bij mama drinken. Oma en mama zaten samen te praten en iedere keer moest ik even naar oma kijken en naar haar lachen.
Daarna ging ik bij oma op schoot en als ik heel eerlijk ben zat dat best lekker.
Oom Ron, tante Maaike en Jordy waren ook gekomen en Jordy moest meteen bij zijn mama drinken.
Oom Ron zat naast oma en omdat zij haar koffie wilde opdrinken mocht ik even bij oom Ron zitten. Chico kwam er ook nog bij. Die stond met zijn voorpootjes tegen de benen van oom Ron aan. Ik vind Chico zó leuk, hij is best een beetje mijn vriendje. Dan wil ik hem bij zijn kop pakken en aaien. Alleen dat aaien lukt nog niet zo goed. Chico vindt mij gelukkig lief en snuffelt dan aan me. Dat kietelt en dan moet ik lachen.
Oma had de koffie weer op en ik mocht weer op haar schoot. Ze liet me op haar knieën staan en springen. Na een poosje werd ik moe, want ik was best al heel lang wakker. Oma legde me in de box en heel even werd ik boos, maar al gauw bedacht ik dat ik op mijn buik moest gaan liggen. Dan kan ik veel beter overal bij, want er liggen zoveel spannende speeltjes in mijn box. Door al dat gedraai en gedoe moest ik alleen wel erg kwijlen en kwam er ook een beetje melk mee. Weet je wat oom Ron toen deed, die ging mijn mond schoonvegen. Dat vond ik niet leuk, dus begon ik te huilen. Lastig hoor als je nog niet kan praten. Oom Ron gaf me een zetje en daardoor rolde ik zomaar op mijn rug. Weet je hoe vervelend dat is? Ik begon me een partij te huilen. Oom Ron snapt toch wel dat ik moe ben en dat allemaal niet wil. En hij is nog wel de papa van Jordy, die zal toch ook wel eens moe zijn en niks meer willen?
Het ergste was nog dat iedereen er om moest lachen. Mama haalde me uit de box en ging me meteen naar mijn bedje brengen. Daar kon ik niet meteen slapen, meestal huil ik in bed een beetje tot ik zomaar ineens in slaap val. Zó gek joh!

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

Augustus 2012 – Eenkennig

Jemig hé, wat is dit nu? Ik ben ineens een beetje eenkennig. Dat had ik helemaal niet van mezelf verwacht. Wat moet ik hier nu mee aan? Geen idee, maar dat ik eenkennig ben zal ik laten weten ook.

Laatst ging ik met mama en papa mee naar gropi’s verjaardag. De hele familie was daar. Mijn oma en opa Arie, tante Stefanie en oom Michiel, tante Maaike, oom Ron en mijn neefje Jordy, maar ook nog eens de broer en schoonzuster van oma met hun kinderen. Ik vond het best wat veel mensen. Het is toch verschrikkelijk als je daar binnenkomt in je maxicosi en dan wakker wordt tussen al die mensen die je maar half kent? Daardoor wist ik niet goed wat ik zou gaan doen. Meteen laten weten dat ik dit niet zo kon waarderen of eerst maar even afwachten wat het zou gaan worden. Ik koos voor het laatste. Bij papa op schoot voelde ik me best veilig en wilde ik ook best lief glimlachen naar iedereen hoor. Oma zat tegenover ons en begon tegen me te praten. Dat vond ik best leuk hoor en ik lachte een beetje terug, want praten lukt me nog niet. Lijkt me wel reuze handig wanneer ik dat ook kan.
Ineens tilde papa me hoog op, over het tafeltje heen waardoor ik bij oma op schoot terecht kwam. Hela hola, dat was de bedoeling niet. Nu was ik ineens ver bij papa en mama vandaan en heel dicht bij oma. Daar was ik het niet mee eens en dat liet ik even weten ook. Ik trok een pruillip en begon te huilen. Oma dacht nog dat ze me stil kon krijgen door me op haar knieën te laten springen, maar ook dat hielp niet meer. Door me met mijn rug tegen haar buik te laten zitten kon ik papa en mama goed zien. Dat was wel fijn, tot ik door had dat als ik papa en mama tegenover me zag zitten, ik niet bepaald bij ze in de buurt was. Weg was mijn lach, kwam mijn pruillip tevoorschijn en begon ik te huilen. Een hoog geluid, want ik ben een meisje en ook dat kan je horen. Ik huil en gil met hoge geluiden.

Gelukkig is mijn oma slim en tilde ze me weer over het tafeltje heen zodat ik daarna weer bij papa op schoot zat. Toen kon ik ineens weer naar oma kijken en lachte haar blij toe. “Goed zo, oma, je begrijpt precies wat ik bedoel”.

Ik keek eens naar Jordy, want we waren tegelijk bij gromi en gropi aangekomen, en zag dat hij heel rustig op schoot bij oma. Net zat ik er nog en nu ineens Jordy. Die oma weet van geen ophouden. Maar Jordy vond het helemaal niet erg, die hoefde niet te huilen. Hij keek gewoon rustig om zich heen en vond het allemaal prima. Ook toen hij bij tante Stefanie en later bij gromi op schoot zat. Nou wacht maar, als hij net zo oud is als ik vindt hij dat allemaal ook niet zomaar meer goed. Dan gaat hij ook huilen en dan niet heel hoog zoals ik, maar vast wel heel hard. Jongetjes kunnen volgens mij veel harder huilen dan meisjes.

Doordat ik moe werd en ook bij papa op schoot bleef jengelen, moest ik ook nog eens in de wagen, in een vreemde kamer, slapen. Hoe denk je dat ik me toen voelde. Ik zag heus wel dat ik niet thuis was hoor. Ik raakte er helemaal van in paniek. Gelukkig kwam papa bij me en bleef gewoon tot ik in slaap viel.
Wat een gedoe zegt, al dat op visite gaan. Ik denk dat ik dat later niet ga doen. Ze komen maar mooi allemaal naar mij toe.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

Augustus 2012 – Gropi is jarig

Gropi is 84 geworden. Dat is volgens mij echt héél oud. Zou ik ook zo oud worden?
Mama, papa en ik kwamen tegelijk met tante Anne, oom John en Elise binnen. Dat is gezellig, samen met Elise bij gromi en gropi.

Ik heb een poosje bij oma op schoot gezeten. Dat zit altijd heel lekker en ik kon de hele kamer rondkijken. Opa Arie zat naast haar en oma gaf me even aan hem, zodat ze haar koffie op kon drinken. Dat vind ik wel goed dat oma dat doet, want stel je voor dat ik die hete koffie over me heen krijg, dan heb ik meteen brandblaren. Ik weet wel dat we vlak bij het brandwondencentrum zijn, maar ik heb ze echt liever niet hoor.

Elise zit tegenover me bij haar papa op schoot. Jeetje, wat kan die hoog gillen zeg. Da’s nou echt een meisje, wat een aanstelster. Kan ze niet gewoon rustig bij haar papa blijven zitten en ook een beetje om haar heen kijken? Ik hoop niet dat ik ook zo word, maar ja, ze is natuurlijk wel een paar maanden ouder dan ik. Wie weet ga ik ook nog eens zó doen, behalve dan dat hoge gillen. Daar begin ik niet aan. Dat doet zeer aan je oren en volgens mij heb ik ook niet eens zo’n hoge stem.

Het is tijd dat ik wat ga eten, dus mag ik bij mama drinken. Ik probeer het steeds rustiger te doen, maar soms verslik ik me toch nog bijna. Zweten doe ik ook nog steeds tijdens het drinken. Misschien doe ik het niet helemaal op de goede manier, maar ik weet geen andere. Ik kan alleen maar drinken op mijn manier.

Na het drinken mag ik bij tante Stefanie op schoot. Ik zit tegen haar bolle buik aan. Volgens mama groeit daar ook een baby in. Dan krijg ik dus nog een nichtje of neefje en ben ik lekker groter. Als ik er goed over nadenk lijkt me dat wel wat. Elise is dan nog steeds groter dan ik, maar ik ben niet meer de kleinste. Goed plan van tante Stefanie en oom Michiel om ook een baby te willen. Ik mag ze wel, die twee.

Tante Stefanie geeft me weer aan mama terug en die zet me bij gromi op schoot. Vorige keer vond ik dat helemaal niks. Toen hield ze me zó gek vast. Ze heeft vast geoefend, want nu zit ik wel lekker bij haar. De baby van tante Stefanie en oom Michiel heeft later wel mazzel zeg. Dan heeft gromi zó vaak met Elise en mij kunnen oefenen dat ze heel goed weet hoe ze die baby moet vasthouden.

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

Juli 2012 – Het verjaardagsfeest

Het is feest bij oom Michiel en tante Stefanie. Ze vieren samen hun verjaardag. Dat is handig, krijg je maar één keer visite. Met mama samen ga ik er heen. Papa kan niet mee, die moet werken op de bus. Hij is, net als mama, buschauffeur. Misschien moet ik dat later ook maar worden.

Terwijl ik nog bij mama aan het drinken ben komen oma en opa Arie binnen. Ik hoor ze wel, maar ik heb het nog veel te druk om te kijken. Eerst even drinken hoor, straks ga ik wel even naar ze lachen.
Na het drinken laat ik bij mama nog even een boertje en dan zet mama me eerst bij mijn andere opa op schoot. Dat is de papa van mama en die woont niet meer bij oma, de mama van mijn mama. Ze zijn dus gescheiden. Daardoor heb ik mooi een extra opa en oma. Handig!

Mama wil tante Stefanie helpen, want die is best een beetje moe doordat ze ook een kindje krijgt, dus zet mama mij bij oma op schoot. Ik bal mijn vuistjes en doe alsof ik ga boksen. Oma doet mee: “Wat, wil jij boksen met oma? Dat kan hoor”. En ja hoor, oma maakt kleine boks bewegingen tegen mijn vuistje. Dat is best een leuk spelletje.

Gromi en gropi komen ook binnen en ik mag bij gromi op schoot. “Ja maar dat wil ik niet.” Ik begin te huilen.
Bij gromi zit ik helemaal niet lekker, die houdt me anders vast dan oma. Gromi probeert het op een andere manier, maar ook dat is niet fijn. Oma tilt me van gromi’s schoot en geeft me aan opa Arie. “Wil ik ook niet, niet doen, die snapt er ook al niet zo veel van.” Het enige wat dan helpt is huilen. Dan snapt iedereen om me heen dat er iets niet goed is. En ja hoor, oma tilt me van opa Arie’s schoot en zet me op haar eigen schoot.
“Zie je wel dat huilen helpt. Als ik kan praten zal ik het heus wel gewoon vertellen als ik iets niet fijn vind.”
Bij oma zit ik lekker. Zó lekker dat ik gewoon in slaap val.

Na een poosje word ik wakker en kijk slaperig om me heen. Ik moet even nadenken waar ik nu precies ben. Mama loopt heen en weer en praat een beetje tegen me, maar daarna gaat ze gauw weer tante Stefanie helpen.
“Och jeetje, ik voel dat ik poepen moet. Zou oma dat niet erg vinden?” Ik kan er niks aan doen hoor, dus doe ik het maar gewoon. Oma moet er om lachen en ruikt aan mijn broek. Ze vindt dat ik stink. Zou je zo’n oma niet?
Oma gaat met me naar boven om me te verschonen. Dat is leuk joh, want dan gaat ze tegen mijn buikje blazen, want ja, de poep zat helemaal op mijn rug dus ik moest helemaal in mijn blootje. Het is een leuk gevoel dat blazen tegen mijn buikje, ik moet er helemaal van lachen.
Tijdens het lachen probeer ik te vertellen aan oma hoe leuk ik dat vind, maar volgens mij klinkt het niet als praten. Ik oefen wel een heleboel klanken, maar het zijn geloof ik nog geen woorden.
Dan kleedt oma me weer aan en ga ik met mama terug naar huis. Fijn naar papa, want die is ook bijna klaar met werken.

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

juli 2012 – Een spannende dag

Nog even dan is mijn mama’s zwangerschapsverlof om, daarom gaan we nog een dagje naar oma en opa Arie. Weer een heel eind rijden en bijna de hele weg heb ik de hik. Bekaf was ik daarvan, daardoor sliep ik als een roos toen we bij oma aankwamen.

Oma en opa Arie hebben een campingbedje gekocht. Speciaal voor mij, ja en voor mijn nichtje Elise natuurlijk. Dan hoeven papa en mama niet zoveel mee te slepen. Goed bedacht van ze. Ik vond het leuk om in dat bedje te liggen. Oma, papa en mama gingen aan tafel een broodje eten en ik kon het in dat bedje helemaal goed bekijken. Om beurten keken ze over de rand naar mij om gekke gezichten naar me te trekken en te praten tegen mij. Dat vind ik zó spannend, dat praten. De hele tijd probeer ik het na te doen, maar het is verschrikkelijk moeilijk. Als ik iets zeg klinkt het toch heel anders.

Na het eten ging papa iets aan de auto repareren. Die had raar gedaan onderweg en papa had gelukkig zo’n onderdeel bij zich. Hij is knap, mijn papa, dat hij dat allemaal kan, want toen hij een proefritje had gemaakt was het gehaper van de motor en het rare geluid weg.
Hij was mooi op tijd, want ik mocht in de kinderwagen mee om mijn “stiefoom Jasper en stieftante Marjoleine” uit school te halen. Mooi dat ik die geen oom en tante ga noemen. Dat zijn zelf nog kinderen. Ze zijn wel groter dan ik, maar wacht maar, ik haal ze best nog wel in.
Bij school keken de buurvrouw en de juf van Jasper in de wagen. Ze lachten naar me en vonden me een mooi ventje. Ik lachte maar terug en dacht: “Dan maak ik een goeie beurt en oma ook”.
Marjoleine ging de kinderwagen duwen. Ze kon er eerst niks van, oma moest steeds helpen met bijsturen. Ik kon haar niet eens goed zien, want ze is veel kleiner dan oma. Oma zag ik wel, die liep een beetje naast mijn kinderwagen.
Jasper was op de fiets en mocht al naar huis. Die kreeg zomaar de sleutel mee van oma. Zou ik dat ook mogen als ik zo groot ben? Vast wel.

We liepen de straat in en ik hoorde dat papa en oma schrokken omdat er een politieagent voor de deur stond. Mama dacht dat er iets met Jasper was en papa dacht dat de politie had gezien dat hij 130 km reed op een weg waar je maar 80 km mag. Zó hard had hij gereden toen hij dat proefritje maakte. Stom hoor van hem, want dan moet je je rijbewijs inleveren, hoorde ik papa zeggen.
Papa werd helemaal wit, volgens mama. Ik kon het niet goed zien, maar als mama dat zegt is het wel zo.

Haha, was het helemaal geen politie. Het was iemand van het wijkbeheer die langs kwam omdat opa Arie een mailtje had gestuurd over stenen die iemand langs de weg had gelegd.
Jasper mocht zomaar met die meneer mee in de auto om te wijzen waar die stenen lagen. Papa kreeg weer een gewone kleur volgens mama en oma haalde ook weer opgelucht adem.

Weet je wat ik heel lief vond? Nee hè? Ik zal het je vertellen. Ik kreeg van Jasper en Marjoleine een knuffeltje. Eentje die van hunzelf was. Daar gingen we ook nog mee op de foto. Ik vind ze echt wel lief, maar toch ga ik ze geen oom en tante noemen. Daar blijf ik bij hoor.

Nou, je beleeft wel wat bij oma in Creil. Allemaal hele spannende dingen. Zou dat alle dagen zo gaan daar?

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

juli 2012 – Op verjaarsvisite

Oom Michiel is al lang jarig geweest en tante Stefanie moest nog jarig worden. Die twee vieren vandaag samen hun verjaardag. Over een paar maanden krijgen ze ook een kindje, dan krijg ik weer een neefje of nichtje. Weet je wat nu zo handig is, ze hebben al allerlei speeldingen voor kindjes.
Ik weet gewoon niet wat ik zie, wat een leuk speelkleed en daar mag ik op liggen. Dat vind ik wel wat. Allemaal nieuwe dingen die ik kan pakken. Sommige voelen zacht, andere harder en er zijn ook nog dingen bij die allerlei verschillende geluidjes maken wanneer ik ze aanraak.

Na een poosje vind ik het wel genoeg en begin om me heen te kijken. Overal zie ik benen.
Mannenbenen, vrouwenbenen, kinderbeentjes en af en toe een poes die voorbij loopt.
Al die benen lopen langs me. Ik word er jaloers van, want ik wil ook kunnen lopen. Waarom kan ik dat eigenlijk nog niet? Zo langzamerhand wordt het wel tijd, want ik ben al vijf maanden oud.
Doordat ik dat allemaal zo lig te bedenken word ik een beetje kribbig en begin te mopperen op het speelkleed. Papa neemt me op schoot, maar dat is niet helemaal wat ik bedoel. Nu moet ik weer zitten. Snapt papa mij niet dan? Lopen wil ik. Net als laatst in papa’s laarzen. Toen leek ik net Klein Duimpje in de Zevenmijlslaarzen.

Oma en opa Arie zijn er ook en oma tilt me van papa’s schoot. Tja, moet ik dat nu fijn vinden? Dat weet ik niet zo één, twee, drie, dus begin ik een pruillipje te trekken.
Hé, oma begrijpt me wel. Ze laat me, op haar eigen knieën, op mijn beentjes staan. Af en toe zak ik er doorheen, maar dan strek ik mijn knietjes weer en hup, kom ik weer rechtop. Dat wordt een leuk spelletje, want iedere keer wanneer ik dat doe laat oma me vliegen.
“Hup, nog een keertje, wat kan jij hoog springen!”
Zie je wel dat oma mij begrijpt. Na een paar keer springen begin ik daar aan te twijfelen, want oma laat me weer op haar schoot zitten. Dat wil ik niet, dus begin ik heftig te protesteren en dan mag ik weer springen. Opa Arie zit naast oma en praat tegen me. Hij zegt dat ik al een grote meid word.
“Ja zeker, dat ben ik al, kijk maar hoe hoog ik kan springen!”
Oma haar armen werden zeker moe, want het springen is afgelopen. Eerlijk gezegd ben ik ook wel een beetje moe van al dat springen.

“En waar is mama eigenlijk”
Ik zie haar nergens en schrik daar van, zodat ik hard begin te huilen. Dat helpt meestal en ineens zit ik weer bij mama op schoot. Eerlijk gezegd vind ik dat wel fijn. Mama ken ik goed, net als papa trouwens. Na al dat spelen op het kleed en het springen op oma’s schoot ben ik best moe geworden. Mama zet mij in de maxicosi, waardoor ik denk dat we naar huis gaan.
“Hé, de maxicosi blijft staan, wat is dat nou?”
Snapt mama niet dat ik nu denk dat we naar huis gaan. Ik moet er verschrikkelijk van huilen, helemaal als oma ook nog eens kijkt naar me. Dat moet ze niet doen als ik moe ben..
“Niet kijken oma! Volgende keer lach ik wel weer naar je.”
Hè, hè, mama rijdt de maxicosi door de kamer, naar de voordeur. Gelukkig, we gaan naar huis, naar Chico en naar mijn eigen box en bedje.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.