Maandelijks archief: oktober 2012

Oktober 2012 – Mijn nieuwe winterjas

Mijn ene oma woont best ver bij ons vandaan. Daardoor zie ik haar niet vaak. Nu heb ik pas een nieuwe winterjas gekregen en dat wilde ik oma toch laten weten. Daarom heb ik haar een mailtje gestuurd. Oma antwoordde op dat mailtje en zei dat ze mijn verhaal op haar blog zou zetten zodat iedereen het kan lezen en ik misschien wel beroemd word.

Mijn nieuwe winterjas.
Gisteren was het ineens wel heel erg koud , dus moest ik met mama mee naar “het stadje” (is gewoon het centrum van Purmerend, maar iedereen noemt het hier zo) om maar eens een dikke winterjas te kopen. Het is een hele mooie jas en ik ben er hartstikke blij mee.

Toen ik vanmorgen wakker werd, was wel een beetje gek hoor, want normaal word ik rond 07.30 uur wakker en nu werd ik 06.30 uur wakker, heeft mama uitgelegd dat de klok een uurtje terug was gegaan. Daar begrijp ik helemaal niets van, want ik wil gewoon pap eten als ik wakker word, maar mama besloot toch even een uurtje te wachten omdat ze bang is dat ik anders niet aan de nieuwe tijd wen. Eigenlijk vond ik het helemaal niet erg, want nu mocht ik lekker een uurtje bij papa en mama in bed dollen, doen we wel vaker als papa en mama allebei thuis zijn. Soms is alleen papa thuis en soms is alleen mama thuis. Ze moeten dan geloof ik werken, maar ik weet nog niet helemaal wat dat precies is. Ze doen dat, geloof ik, omdat ze dan eten en drinken voor ons kunnen kopen en natuurlijk een winterjas voor mij;-) Maar goed ik vind het vééééél gezelliger als ze allebei thuis zijn, want dan kan ik lekker met allebei spelen, knuffelen en leuke dingen doen.

Mama vertelde dat er een drukke, gezellige tijd aankomt. Eerst is oma jarig, daarna papa (en ik ook een beetje want als papa jarig is ben ik een half jaar). Daarna vieren we met oma Sinterklaas, maar ik weet nog niet wat dat is. Volgens mama is dat alleen maar leuk en gezellig met cadeautjes en daar houden we van. Dan ga ik nog een keertje mee met mama naar haar werk, want Sinterklaas komt daar langs met zijn Pieten en dan krijg ik weer een cadeautje. Die Sinterklaas moet wel heel erg lief zijn. Daarna gaan papa, mama en ik op vakantie. Een korte vakantie naar Putten, waar ik lekker kan zwemmen met papa en mama en we gaan dan ook nog naar de dierentuin. Dan is het bijna 5 december en is Sinterklaas echt jarig en dan komt Kerst, dan alweer Oud & Nieuw en daarna komt mijn nieuwe nichtje, maar misschien komt mijn nichtje wel tussen Kerst en Oud & Nieuw. Zo dus mama had echt gelijk er komt een drukke maar gezellige tijd aan.

Nu ga ik lekker naar bed, want mijn oogjes worden een beetje zwaar en ik ben ook nog eens een beetje verkouden, dat vind ik niet zo leuk omdat ik nu zo moeilijk kan ademhalen.
Weltrusten en tot snel.

Advertenties
Categorieën: Jordy 17-05-2012 | 1 reactie

Oktober 2012 – De bibliotheek

Papa haalt me uit bed, want ik ben wakker. Oma is beneden, ze is eerst naar Elise geweest en nu komt ze bij ons een broodje eten. Gromi en gropi komen ook. Het lijkt wel of ze altijd tegelijk met oma komen.
Ik mag bij oma op schoot. Dat is leuk, maar in het begin vind ik het altijd een beetje eng. Ik heb oma en poosje niet gezien en nu moet ik weer aan haar wennen.
Oma heeft een cadeautje mee. Badschuim van “Lief”, wat heerlijk ruikt. Misschien schuimt het ook wel heel goed, dan kan ik mooi mijn badeendje in het schuim verstoppen en “kiekeboe” met hem spelen. Mama vond het een goed cadeau, want mijn badschuim is bijna op.
Van gromi en gropi kreeg ik een houten trein met de letters van mijn naam. Ze zijn op Malta geweest en hebben dat treintje daar gekocht. Wel jammer dat ik er niet mee mag spelen. Er zitten volgens gromi veel te kleine onderdeeltjes aan die makkelijk los kunnen raken. Aangezien ik alles in mijn mond stop zou ik ze zo maar door kunnen slikken. Dat mag niet. Geen idee waarom niet, maar het zal wel kloppen als al die grote mensen dat zeggen.

Papa laat aan oma zien hoe ver hij al is met de volière die hij om de vijver heen maakt. Dat is goed bedacht van papa, want nu kan ik niet zomaar de vijver in lopen. Natuurlijk moet ik eerst nog leren lopen, maar als ik dat eenmaal kan zou ik er zomaar in kunnen vallen. Dat is niet de bedoeling. Mama zegt ook dat het gevaarlijk is als ik daar zomaar bij kan.
Met papa mag ik later, als ik groter ben, wel de volière in om hem te helpen. Dat lijkt me hartstikke leuk.

Als iedereen klaar is met eten gaan gromi en gropi weg. Ze gaan weer naar huis. Oma niet, die blijft nog. “Zal ik een stukje met jou gaan wandelen in de kinderwagen?”, zegt oma.
Dat lijkt me wel wat, want ik ben moe en kan niet goed slapen. Meestal slaap ik maar een half uurtje en dan ga ik weer rondkijken en alles pakken waar ik bij kan. Als ik dan weer moe word is het heel lastig om weer in slaap te komen. In de kinderwagen val ik meestal vanzelf in slaap.
Mama wil nog naar de bibliotheek, want ik kan daar gratis lid van worden. Dan krijg ik ook nog een cadeautje. Zo’n wandelingetje is goed te doen, want oma houdt van wandelen. Hele einden loopt ze. Soms wel twintig km. Dat is vast heel lang lopen. Wel goed van oma dat ze dat doet terwijl ze al zo oud is.
Oma duwt de wagen, mama loopt er naast en ik lig met mijn oogjes te knipperen om wakker te blijven. Er valt zoveel te zien. De bladeren van de bomen, hoog boven me, die heen en weer bewegen. Al die wolken die in de lucht zijn. Doordat ik moe ben kijk ik bijna scheel en dan val ik toch in slaap.

“Boink”, doet het tegen mijn wagen. Ik word een beetje door elkaar geschud. Het is licht om me heen en verbaasd probeer ik te zien waar ik ben. “Gelukkig, daar is oma en ja, mama zie ik ook”. Oma vertelt dat we in de lift zijn en dat de deuren te snel dichtgingen waardoor die tegen de wagen aanbotsten. Nou, lekker dan. Zou ze dat ook zo doen op haar werk met al die oude mensen in hun rolstoel. Gewoon lekker de liftdeuren er tegen aan laten botsen. Ik hoop toch van niet zeg. Als ik een keer mee mag naar oma’s werk ga ik het gewoon aan die mensen vragen.
Mama verdwijnt iedere keer met een mevrouw. Dan kan ik haar niet meer zien en blijf ik naar oma kijken. Gelukkig blijft ze aldoor dicht bij mij in de buurt. Als mama verdwijnt hoor ik haar wel praten, dus ze is er nog wel. Mama maakt me lid van de bibliotheek en ze krijgt een tasje mee met boekjes er in. Boekjes voor mij. We gaan er vast wel in kijken als we thuis zijn.

Thuis krijg ik eerst mijn fles van oma. Ik ben een beetje gulzig, dus af en toe moet ik stoppen. Ineens laat ik een boertje en golft er allemaal melk over oma d’r broek. Ik schrik er van, maar oma wordt gelukkig niet boos.
Na het drinken gaat oma met mij het nieuwe boekje kijken. Het is zó’n leuk boekje joh, ik word er helemaal druk van. Allemaal mooie kleurtjes die ik vast wil houden en in mijn mond wil stoppen. Ik pak het boekje en hoor dat het ook nog allerlei knisperende geluidjes maakt. Jeetje, ik wist niet dat er zulke leuke boeken waren.
Wat goed van mama om mij lid te maken van de bibliotheek.

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

Oktober 2012 – Cadeaupapier

Na het zwemmen komt oma. Ze staat al in de tuin als we terugkomen. Mama en ik zijn met de babboefiets en ik zit in de bak. Mijn wangen zijn helemaal rood als we thuis komen. Ik lach naar oma die meteen vraagt of ik lekker gezwommen heb.

Ik vind zwemmen heerlijk, alleen vandaag waren de spelletjes niet zo leuk. Mama moest een speeltje een eindje bij me vandaan gooien. Daarna moest ik er, samen met mama, naar toe zwemmen om het te pakken. Dat was leuk, maar toen ik het speeltje in mijn handen had pakte mama het weer af en gooide het weer een stukje verder. Moest ik er weer heen zwemmen. Na een paar keer begon ik er vreselijk van te huilen. Dat zijn geen leuke spelletjes, dat lijkt bijna op plagen.

Mama heeft mij op het speelkleed gezet. Ik kan al heel goed zelf zitten en oma komt meteen naast me op de grond zitten. Ze heeft een cadeautje mee. Ik ben best nieuwsgierig naar wat er in zit, maar het papiertje vind ik ook wel erg mooi. Oma haalt het papiertje er af en dan zie ik dat er badschuim in zat. Badschuim van “Lief”. Dat is een nieuw merk en het ruikt heel lekker volgens mama.
“Geef mij dat papier nou maar, dat vind ik veel leuker!”
Oma neemt me op schoot. Ik hou het papier stevig vast, maar mag het van oma niet in mijn mond stoppen. Volgens oma is dat vies. Dat zal dan wel, dan ga ik het maar in stukken scheuren. Dan geeft een heel spannend geluid.
Ineens komt mama uit de keuken met mijn flesje. “Jammie, lekker. Ik heb best honger gekregen van dat zwemmen.”
O………….oma gaat mij het flesje geven. Zou ze dat wel kunnen? Vast wel, want het is de mama van mijn eigen mama. Die heeft vroeger vast ook wel een flesje gehad. Vooruit dan maar, dan drink ik het gezellig bij oma op schoot leeg.

De bel gaat. Dan moet ik toch even stoppen met drinken en kijken wie er straks binnenkomt.
“Hé, wat leuk. Gromi en gropi.”
Ze zijn naar Malta geweest en hebben ook een cadeautje mee. Ik mag het zelf uitpakken, maar dat kan ik nog niet zo goed.
“Alweer zo’n leuk papiertje”.
Gromi vertelt dat ze een houten treintje hebben gekocht met alle letters van mijn naam. Er was alleen één letter stuk, daar zaten geen wieltjes meer aan. Nu gaan gromi en gropi eerst op zoek naar zo’n zelfde letter. Daarna krijg ik dat treintje dan, nu krijg ik een ander speeltje.
Het papiertje knispert weer in mijn handen en ik krijg er niet genoeg van om er mee te kraken.
Ik hoor gropi zeggen dat hij volgende keer alleen het cadeaupapier meeneemt. Dat zal vast wel een grapje zijn.

Voordat ik naar bed ga laat ik nog even mijn kruipkunsten zien, maar daarna ben ik dan wel heel moe. Van mama mag ik ook nog even demonstreren hoe ik in de speelstoel kan spelen. Dat is een leuk ding joh. Het is een stoeltje op wielen met allemaal speeltjes rondom. Als ik me met mijn voeten afzet kan ik het stoeltje draaien en om beurten al die speeltjes pakken. Natuurlijk laat ik alles zien wat ik kan, maar dan wil ik echt slapen hoor. Andere keren ben ik na het zwemmen nooit zo lang wakker.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

September 2012 – Eten op de Pannekoekenboot.

Misschien heeft mama of papa het wel verteld, maar toen ik wakker werd vlak bij de Pannekoekenboot wist ik toch echt even niet waar ik was. Overal zag ik mensen staan en rondlopen, maar erger nog, sommigen waren vlakbij. Die hingen met hun gezicht vlak boven me, begonnen naar me te lachen en tegen me te praten. Dat ze nou toch niet snappen dat ik daar van schrik. Het ergste was nog dat ik papa en mama nergens meer zag. Daar moest ik best even van huilen. Gelukkig hielp dat, want mama kwam meteen naar me toe en vertelde dat ze vlak bij was en dat ik het niet eng hoefde te vinden. Dat is makkelijk gezegd, maar ik vond het mooi wel eng.

We gingen met de hele familie pannekoeken eten omdat gromi en gropi een poosje geleden 55 jaar getrouwd waren. Iedereen, behalve ik natuurlijk, want ik ben nog te klein voor pannekoeken. Zelfs mijn nichtje Elise mocht er van proeven, maar die vond het geloof ik niet zo lekker. Ze wilde liever haar soepstengel. Dat is ook iets wat ik nog niet mag.
Ik bleef het allemaal een beetje eng vinden. Vooral omdat iedereen alsmaar aan me wilde komen, tegen me wilde praten en ik ook nog op schoot moest. Eerst bij oma en dat vond ik helemaal niks. Huilen helpt, dus dat deed ik dan maar.

Nog steeds was ik moe en honger had ik ook. Omdat ik zo’n pannekoek niet mocht hebben van mama was ik blij dat ze wel mijn flesje mee had. Die kon ik fijn leegdrinken en daarna in de wagen proberen te slapen. Heb je dat wel eens geprobeerd, met zoveel gepraat om je heen? Vast niet. Ik kan je wel vertellen dat het dan niet meevalt om in slaap te vallen. Mama riep na een poosje, toen ze zag dat ik bijna sliep, dat iedereen een beetje zachtjes moest doen.
Tof hoor, zo’n mama. In mijn slaap bleef mijn mondje bewegingen maken alsof ik nog aan het drinken was. Daar kan ik niks aan doen, dat gaat gewoon vanzelf, maar ik merkte best dat oma en opa Arie dat tegen elkaar zeiden. Ik was te moe om mijn ogen open te doen en te laten zien dat ik ze best hoorde.
Slapen duurt mij altijd maar kort, dus op die boot was ik ook na een half uurtje alweer wakker. Daar kan ik echt niks aan doen hoor. Na zo’n slaapje is mijn humeur altijd weer opgeknapt. Dan hoef ik niet meer zo te huilen en schrik ik ook niet meer van iedereen.
Daardoor kon ik fijn even bij gromi op schoot. Gropi ging spelletjes met me doen. Iedere keer kwam hij heel dichtbij met z’n gezicht en ging me dan een beetje kietelen. Dat vond ik leuk van gropi.

Oom Michiel vroeg aan mama of hij met mij in de ballenbak mocht. Dat zou ik vast en zeker leuk vinden dacht hij. Al die kleurtjes vond ik ook wel spannend, maar verder was het doodeng. Het was er donker, papa zag ik heel hoog boven me en ik zakte bijna dwars door die ballen heen. Huilen dat ik deed. En ja hoor, net als altijd, hielp dat huilen nu ook. Oma tilde me uit de ballenbak en bracht me gelukkig meteen naar mama. Oma snapte gelukkig dat ze mij niet kon troosten, dat alleen mama dat kon.
Van mama mocht ik daarna met Elise boven op de tafel zitten. Dat was leuk, zo leek het net alsof wij samen ook een pannekoek gingen eten, want Elise wilde meteen de stroop pakken.
Ze wilde niet alleen de stroop, ze wilde eigenlijk alles pakken. Ook wat ik mijn handjes had. Ik moest het stevig vasthouden, anders was het zomaar weg geweest.

Ik vond het best wel leuk op die boot, maar het was toch ook wel fijn toen we weer gewoon naar huis gingen.

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | 2 reacties

September 2012 – Op de pannekoekenboot

Joepie, we gaan met de hele familie pannekoeken eten op de Pannekoekenboot.
Maar, wat zijn pannekoeken eigenlijk? Lust ik die ook? Volgens mij heb ik dat nog nooit gegeten. Mama zegt dat ik een stukje mag proeven als we op de boot zijn. Het klinkt wel lekker, dus ik ben benieuwd.

Eerst gaan we met de auto naar Amsterdam en daar moeten we dan nog even wachten, want nog niet iedereen is er. Gromi en gropi zijn er wel al. Die hebben dit feestje van ons allemaal cadeau gekregen omdat ze 55 jaar getrouwd waren laatst. Mooi voor ze, want zo hebben ze twee keer een feestje.

Eenkennig ben ik gelukkig niet meer. Dat was zó lastig, want iedere keer wanneer ik iemand een poosje niet had gezien moest ik huilen en durfde ik niet bij ze op schoot. Ik werd er zelf helemaal moe van, vandaar dat ik heb besloten dat het maar afgelopen moet zijn met dat eenkennig zijn. Het leven is meteen een stuk makkelijker en leuker nu ik bij iedereen op schoot durf. Ik heb bij opa Arie, bij gromi, bij tante Stefanie, oom Michiel en bij oma op schoot gezeten. Oma ging spelletjes met me doen. Eerst een boekje lezen. Nou ja, lezen, het was meer het boekje vasthouden en laten kraken, want het zijn kraak- en knisperblaadjes. Oma ging wel vertellen wat er allemaal voor plaatjes op de bladzijden stonden, maar dat vind ik nog niet interessant. Ik wil voelen met mijn handen en ook proeven met mijn mond. Mijn boekje was ook heel gauw aan alle kanten een beetje nat.
Toen het boekje ging vervelen pakte oma een bierviltje. Dat hield ze dan heel hoog, zodat ik er net niet bij kon. Die oma toch, die dacht zeker dat ik het dan niet kon pakken. Mooi wel hoor. Eerst trok ik haar arm aan haar mouw een beetje naar beneden, daarna pakte ik met mijn andere hand haar duim, trok haar hand naar beneden en kon ik het viltje pakken. Meteen draaide ik het alle kanten op en wilde het in mijn mond stoppen. Zó stom, dat mocht niet eens van oma. Dan zei: “Nee, dat is bah, niet in je mondje”. Daarna begon het spelletje weer helemaal opnieuw.
Omdat oma koffie wilde drinken zette ze mij bij opa Arie op schoot. Samen gingen we naar buiten kijken, naar alle boten in de haven.

Iedereen ging pannekoeken eten en ik kreeg een klein stukje van mama. Jakkes zeg, wat is dat vies. Dat lust ik niet hoor. Gelukkig had mama ook mijn eigen eten mee en een soepstengel. Die vind ik lekker joh. Daar kan ik zo lekker op sabbelen, dan wordt het helemaal zacht en kan ik het doorslikken.

Met oom Michiel ging ik ook nog in de ballenbak. Het zag er van uit de verte heel leuk uit met al die kleuren, maar verder vond ik het vreselijk eng. Oom Michiel ging, met mij op schoot, tussen al die gekleurde ballen zitten. Dat was nog wel leuk, maar toen liet hij mij tussen die ballen zakken. Ik schrok me een hoedje zeg en begon meteen heel hard te huilen. Maar dat is ook de enige keer geweest dat ik huilde, want verder was het echt heel gezellig.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.