Maandelijks archief: januari 2013

Januari 2013 – Mijn papa en mama zijn getrouwd.

Dat was toch ook wat laatst. Papa en mama gingen ’s morgens vroeg, om 9.00 uur, trouwen. Mooi dat ze te laat kwamen doordat er een hele berg sneeuw lag. Het hele verkeer zat vast. Van oma kreeg ik een sms’je, toen we in de auto zaten, waarin ze vroeg of ik mama goed ging helpen met trouwen omdat mama waarschijnlijk zenuwachtig zou zijn. Doordat we zo lang met de auto stil stonden werd mama alleen nog maar zenuwachtiger. Jeetje joh, wat kan die goed zenuwachtig worden. Dat kan je je bijna niet voorstellen.

Na het trouwen ging ik even slapen omdat we om 12.00 uur een lunch hadden met de hele familie. Ik had geen idee wat een lunch was, maar later ontdekte ik dat het betekende dat we met z’n allen een kopje soep en broodjes gingen eten. Gelukkig had ik er niet zo heel veel over nagedacht doordat ik toch sliep.
Er waren best veel mensen. Al mijn oma’s en opa’s. Dat zijn al zes mensen bij elkaar. Maar ook gromi & gropi en ook nog mijn overgrootvader en –moeder van papa’s kant. Tante Brenda met mijn nichtjes en neefje, tante Anne & oom John met Elise en oom Michiel & tante Stefanie, die nog steeds met haar dikke buik rondloopt. Die buik is echt zó dik, daar kan ik volgens mij bijna op zitten. Het wordt tijd dat het kindje er eens uit komt hoor, want zo te zien is ze hartstikke moe.

Elise en ik zaten al heel lang in onze kinderstoelen, ieder aan de andere hoek van de tafel omdat mama vast bang was dat we ruzie zouden gaan maken of zo, maar we kregen nog geen broodje. Wel een cadeautje van oma Linda. Er zat een heel mooi papiertje omheen waar ik lekker mee ging zwaaien. Lief van haar dat wij ook een cadeautje kregen terwijl Elise en ik niet eens gingen trouwen. Zou ik ook niet willen, zó leuk vind ik haar nu ook weer niet.
Oom Michiel en tante Stefanie kregen ook een cadeautje voor het kindje wat nog steeds niet geboren is. Gek kindje hoor, voor zo’n cadeautje alleen al zou ik naar buiten komen.

Eindelijk gingen we eten. Elise en ik kregen een boterham met smeerkaas. Dat is echt heel lekker. Mama deed mijn boterham in blokjes, terwijl Elise haar broodje in d’r handen kreeg en er stukjes van afhapte. Volgens oma heet dat een klapboterham. Dat ze dat al kan zeg, maar dat komt natuurlijk doordat zij al tanden heeft en ik nog niet. Dan is het makkelijk zeg, dat kan ik later vast ook wel.

Na het eten gaf mama me aan oma en ging ik bij haar op schoot springen. Oma d’r armen werden een beetje moe dus moest ik ineens weer zitten. Daar had ik helemaal geen zin in. Oma merkte dat, ging toen met me naar het raam. Ik mocht op de vensterbank staan. Mijn neefje mocht dat niet van oma omdat ze vond dat hij daar al te groot voor was. Hij kon zo ook wel door het raam kijken. Vanaf dat plekje kon ik mooi naar de sneeuw kijken, maar ook naar de auto’s die voorbij reden.
Mijn neefje wilde oma iets laten zien, dus gingen we samen mee. We begrepen allebei niet goed wat hij ons wilde laten zien. Het was de bak met kreeften en oesters. Zo heette die dingen die in die bak met water zaten. Rare dingen hoor, een soort beesten met lange poten die dichtgebonden waren. “Scharen” noemde oma die dingen.

Om 14.00 uur was het afgelopen en kreeg ik mijn dikke winterjas weer aan. Oma ging nog een paar foto’s maken toen we buiten waren. Nou, daar vond ik dus echt niks aan hoor. Wat een gedoe. Mama wilde dat ik naar oma keek en papa vond dat ik moest lachen en ik……………..ik wilde gewoon alleen maar naar huis, naar mijn bedje. Ik was hartstikke moe van dat gelunch.

Advertenties
Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

Januari 2013 – Oom Ron en tante Maaike

We hadden laatst feest, want oom Ron en tante Maaike gingen trouwen. Mijn mama was mee als getuige voor tante Maaike en oom Ron zijn zus ging mee, die was ook getuige. Al heel vroeg moest mama naar het stadhuis. Hartstikke lastig, want er lag die ochtend ineens een hele berg sneeuw. Ze kwamen dus mooi te laat. Gelukkig begrepen ze dat wel in het stadhuis, want iedereen was gewoon te laat.

Het was een klein feestje en tante Maaike had ook geen witte trouwjurk aan met een sleep en zo. Ze zag er wel mooi uit hoor en oom Ron had ook een hele mooie broek en overhemd aan.
We gingen met z’n allen lunchen in een restaurant in Katwoude. In de auto was ik heel even in slaap gevallen. Vast doordat ik zo diep moest nadenken wat nu eigenlijk een lunch was. En weet je, het betekende gewoon “tussen de middag eten”. Toen ik dat ontdekte dacht ik: “Jeetje mama, had dat dan meteen gezegd. Nu vroeg ik me alsmaar af wat we gingen doen. Eten is leuk, ik eet graag en ook veel, want ik vind alles lekker”.
Mijn neefje Jordy was er ook, logisch, want het ging om zijn papa en mama, maar ook
oma & opa Arie, opa & oma Linda, gromi & gropi, tante Stefanie en oom Michiel en nog een heleboel andere mensen die ik niet zo goed ken. Dat was vast familie van oom Ron. Er was ook een meneer bij die heel erg leek op oom Ron, alleen was hij veel ouder. Zijn haar was ook gewoon helemaal wit.
Tante Stefanie heeft nog steeds die dikke buik, want het kindje wil geloof ik nog niet naar buiten. Snap ik, want het is hartstikke koud en in haar moeders buik is het vast lekker warm.

Voordat we gingen eten zaten Jordy en ik allebei al lang in een kinderstoel. Ze hadden ons een heel eind uit elkaar gezet. Zeker omdat ze bang waren dat we ruzie zouden maken.
Van oma Linda kregen Jordy en ik ook een cadeautje. Dat vond ik wel heel lief, want het was niet eens mijn feestje, maar dat van oom Ron en tante Maaike. Later zag ik dat oom Michiel en tante Stefanie ook een pakje kregen voor het kindje wat nog steeds niet naar buiten wil komen. Als ik dat kindje was zou ik nu toch maar eens komen. Het is toch leuk als je cadeautjes krijgt. Nu moest oom Michiel het uitpakken.

Het duurde wel lang tot we gingen eten. Eerlijk gezegd was ik ook best moe aan het worden, want op andere dagen ga ik altijd om één uur naar bed om te slapen. Dat kon nu niet.
Jordy en ik kregen allebei een boterham met smeerkaas. Dat vind ik zó lekker. Mama deed mijn broodje dubbel zodat ik het af kan happen. Weet je hoe oma dat noemde? Een klapboterham. Nog nooit van gehoord, maar ik vind het er wel een leuke naam voor.
Jordy heeft genoeg aan één broodje, maar ik niet hoor. Meestal eet ik anderhalf sneetje brood, maar nu kreeg ik er twee. Zó lekker was het. Op papa’s bord zag ik ander soort brood en kroket en zo. Dat zag er lekker uit. Ik vraag me af wanneer ik ook zoiets mag eten. .
Tijdens het eten moest ik heel nodig drukken en ja hoor, een luier vol. “Zouden die grote mensen dat ook allemaal zo doen? Ik hoop van niet, want het is best vies hoor, zo’n volle broek”.
Papa nam me mee om te verschonen en toen hij mij optilde zat de poep aan zijn vingers. Tante Stefanie zei dat ze dat zó vies vond. Poeh hé, die denkt zeker dat haar eigen kindje straks nooit gaat poepen. “Nou wacht maar hoor, tante Stefanie. Dat kindje van jou poept misschien nog wel meer dan ik en dan kan je mooi niet mijn papa roepen om het te verschonen.”

Om 14.00 uur gingen we allemaal weer naar huis. Ik was blij toe, want ik kon mijn oogjes bijna niet meer open houden.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

Januari 2013 – Op de fiets

Ik heb me toch weer wat beleefd. Daarna heb ik snel aan oma een mailtje gestuurd waarin ik haar vertel over mijn avontuur.’

Papa was vrijdag weer verkouden geworden en wilde een neusspray halen, maar het was al bijna 18.00 uur en dan gaan de winkels dicht. Mama was met de auto naar het werk, dus bedacht papa dat we maar op mama haar fiets even naar de winkels moesten. Ik wist natuurlijk helemaal niet wat een fiets was, maar toen papa me goed had aangekleed en me mee nam naar de schuur zag ik daar mama’s mooie zwarte fiets staan met een stoeltje van Nijntje. “Die is vast voor mij!!!”
Daar ging ik, voor het eerst samen met papa op de fiets naar de winkels. Het was al donker, dus dat was helemaal een groot feest. Er waren allemaal lichtjes buiten van de auto’s en van de huizen. Ik vond het zo leuk dat ik helemaal geluidjes ging maken.
Toen we weer thuis waren hebben we mama gebeld om te vertellen wat voor avontuur ik nu weer beleefd had. Dat vond mama natuurlijk hartstikke leuk, maar jullie begrijpen natuurlijk wel, dat mama nu ook heel erg graag met mij wou fietsen.

Vandaag, -3°, besloot mama me heel goed in te pakken in mijn eskimopak (zo noemt ze dat), muts op en handschoenen aan. Daar gingen we weer naar de schuur, en daar stond mama haar fiets weer. Mama zei dat ze het wel een beetje spannend vond, dus in de steeg ging mama maar even met me lopen. Wat dat betreft is papa veel stoerder, die ging gewoon fietsen in de steeg. Toen we uit de steeg waren gingen we weer fietsen en dat vind ik echt hartstikke leuk. Wat gaat dat hard zeg en ik kan alles heel erg goed zien. We zijn alleen niet zo heel erg ver geweest, want het was toch wel een beetje koud.

Nu zijn we weer thuis heb ik helemaal een rode neus van de kou. Gelukkig was het binnen lekker warm en begon alles lekker te gloeien en daar word je rozig van zegt mama. Dat snap ik niet, want rozen zijn toch bloemen, dus hoe kan je nou rozig zijn??????? Maar goed ik werd helemaal een beetje moe en ga nu lekker mijn bedje in, daarna nog even broodje eten met papa en mama en dan gaat mama weer centjes verdienen.

Nou welterusten allemaal en tot dinsdag.

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

Januari 2013 – Een te kleine trui

Mijn mama is verkouden en ziet er een beetje raar uit. Ze heeft rode ogen, net alsof ze gehuild heeft. Haar neus zit verstopt en daardoor praat ze ook een beetje raar. Ik hoop maar dat ze mij niet aansteekt, want het lijkt me niks leuk om verkouden te zijn.
Als oma binnenkomt lig ik op de grond te spelen. Oma komt meteen naast me zitten om me te knuffelen en te kijken wat ik aan het doen ben. Daarna neemt ze me op schoot en geeft ze me een pakje. Er zit kerstcadeaupapier omheen. Het is al lang kerst geweest, maar oma had geen ander papier meer. Geeft niks, want ik vind het hartstikke mooi papier met allemaal mooie kleurtjes. De trui die er in zit bekijk ik niet eens. Het is trouwens een veel te kleine trui. Domme oma, ze weet toch wel dat ik al een grote jongen ben. Gelukkig heeft ze het bonnetje bewaard omdat opa Arie al bang was dat de trui te klein zou zijn. Opa’s zijn vast slimmer dan oma’s.

We gaan eten en ik mag in de kinderstoel. Ik kan nog niet heel goed rechtop blijven zitten en hang dan een beetje scheef, maar ik vind het wel altijd heel gezellig aan tafel. Oma gaat naast me zitten op de stoel waar papa altijd zit. Mama smeert mijn broodje en knipt het in stukjes. Daar moet oma om lachen en ze zegt: “Opa Arie knipt ook altijd het brood in kleine stukjes voor de vogeltjes”.
Ik ben geen vogeltje hoor, maar mijn mama vindt het gewoon makkelijker om het brood in stukjes te knippen. Zoveel kleine stukjes snijden is een hoop werk. Volgens mij is dat best heel slim van mama.
Oma en mama doen om beurten een stukje brood in mijn mond. Oma zegt lachend dat ik nog niet veel tafelmanieren heb, want ik smak. Dat komt gewoon doordat het brood aan mijn gehemelte kleeft en ik het daar weg moet krijgen. Ja, dan smak ik. Oma is zeker vergeten dat mijn mama dat vroeger ook deed.

Na het eten ga ik slapen en mama gaat met oma naar het stadje om mijn trui te ruilen voor een grotere maat. Wel jammer dat ik niet mee mag, maar ik ben hartstikke moe.
Als ze weer thuis komen zit ik bij papa op schoot televisie te kijken. Ik heb best lang geslapen. Bijna twee uur achter elkaar. Dat is wel wat anders dan al die halve uurtjes van een poosje geleden.
Oma geeft me mijn fles pap. Ik ben altijd heel druk als ik mijn fles drink. Mijn armen en benen bewegen en tegenwoordig wil ik ook nog kijken wat er allemaal om me heen gebeurt.
Daarna laat ik oma zien hoe goed ik kan springen in mijn springapparaat. Dat is zo’n leuk ding. Er zit een soort broekje in waarin ik kan zitten, mijn beentjes raken de grond en als ik me afzet gaat er van alles bewegen èn er klinkt een muziekje. Dan ga ik lachen en kraaien. Oma vind dat ik het al goed kan en gaat weer op de grond zitten om het springapparaat van dichtbij te bekijken. Wel jammer dat ik moe word van al dat gespring, maar mama snapt het wel en zet me in mijn stoeltje. Het stoeltje staat op de bank, vlak bij oma, zodat ik goed naar haar kan kijken. Ondertussen eet ik lekker van mijn soepstengel en bekijk mijn nieuwe trui en joggingbroek. Gaaf man, èn de goeie maat. Misschien mag ik die morgen wel aan.

Papa gaat naar zijn werk en oma zegt dat ze weer naar huis gaat. Jammer, maar ze komt vast gauw nog een keer, want mijn papa en mama gaan al gauw trouwen.

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.