Maandelijks archief: februari 2013

Februari 2013 – Mijn eerste tandje – geschreven door mijn dochter, moeder van Jordy

Vandaag was hij dan daar, mijn eerste tandje. Mama dacht al dat ik meneertje tandloos was en zou blijven. Zelf wist ik allang dat het tandje wel kwam en dat is helemaal niet leuk hoor.
Vandaag deed het dan ook heel erg zeer en was ik volgens mama alleen maar vervelend. Omdat ik nog niet kan praten kon ik haar niet vertellen dat mijn tandje door kwam. Ik was maar aan het huilen en mama dacht de hele tijd dat ik moe was, dus bracht ze me iedere keer naar bed. Daar ging ik nog harder huilen, want ik had gewoon een zeer mondje.
Mama kwam gelukkig wel iedere keer weer bij me en haalde me dan weer uit bed. De laatste keer dat ze me uit bed haalde moest ik nog harder huilen. Dat deed ik met mijn mond helemaal open zodat mama er goed in kon kijken. Hè hè, na de hele dag huilen en zeuren zag mama dat ik een tandje kreeg. Toen heeft mama de bijtring uit de koelkast gepakt waar ik lekker op kon bijten.
Endelijk was het tandje dan ook door en konden papa en mama hem ook voelen. Ze waren super trots op mij! Nu hoop ik dat als ik weer een tandje krijg, mama me wel wat sneller begrijpt, want voor ons allebei was het vandaag niet zo leuk.
Als Elise jarig is, is mijn tandje misschien wel al een stukje gegroeid en kunnen jullie hem ook zien!!!

Advertenties
Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

Februari 2013 – Buikje wrijven.

Oma kwam was laatst bij ons op bezoek. Toen ze binnenkwam lag ik op de bank, terwijl mama met me speelde en tegen me praatte. Ze tilde me op, want ik moest nog een boertje laten. Daarna mocht ik bij oma op schoot. Het was alweer een poosje geleden dat ik haar gezien had, dus ik moest toch wel heel goed kijken wie ze was.
Oma begon zachtjes tegen me te praten, net als mama ook altijd doet. Verstaan doe ik het niet, maar het klinkt wel heel prettig. Als iemand tegen me praat kijk ik altijd goed naar iemand z’n gezicht en hoe een mond beweegt. Volgens mij kan ik dat later ook, en als ik gewoon goed de kunst afkijk wordt het misschien makkelijker om te leren.

Ik kreeg een beetje krampjes in mijn buik, daar moest ik een beetje van huilen. Oma hield me eerst omhoog, maar dat vond ik helemaal niet fijn. Gelukkig begreep ze dat en legde me op haar knieën. Zo lag ik best lekker, maar het was wel jammer dat er geen zacht kussentje onder mijn hoofd lag. Oma wreef over mijn buikje en dat voelde heel fijn. Daar gingen die krampjes van weg.
Eigenlijk was de tijd om weer te gaan slapen, maar dat lukte me niet, ook niet toen papa me op zijn arm vasthield en heen en weer wiegde.

Terwijl mama, papa en oma gingen eten mocht ik in de box. Boven mijn hoofd hangt een muziekmobile. Het draait rond, er komt muziek uit en heeft mooie kleuren. Iedere keer als er iets voorbij kwam keek er naar tot ik het niet meer zag en dan kwam er meteen iets nieuws waar ik weer naar kijken kon.
Opeens merkte ik dat ik een beetje spuugde. Ik had vast te veel gegeten en dan heb ik daar wel eens last van. Het is alleen heel vervelend dat ik dan ook de hik krijg. Van die hik word ik heel moe. Gelukkig was papa zo slim om me in de draagzak te doen. Dan hang ik lekker tegen hem aan terwijl hij heen en weer loopt. Meestal gaat mijn hik daar al snel van over, maar nu duurde het wat langer.
Misschien was het voor papa wel wat lastig, want hij kon daardoor niet aan tafel zitten om te eten. Wat er daarna allemaal gebeurde weet ik niet, want ik viel in slaap.
Ik hoop dat papa toen wel gewoon bij mama en oma aan tafel is gaan zitten om te eten. Maar dat zal wel.

Later, toen ik weer bij mama gedronken had was oma er niet meer. Papa vertelde dat ze weer naar huis was en dat ze nog een heel eind moest rijden omdat ze niet dicht bij ons woont.

Categorieën: Fenna 17-01-2013 | 1 reactie

Februari 2013 – Piano spelen

Laatst mocht ik op een zondagmiddag helemaal alleen bij oma en opa Arie blijven. Papa en mama gingen samen naar de orchideeënhoeve. Daar ben ik nog te klein voor.

Na mijn fruithapje zijn we in de auto gestapt en naar ze toe gereden. We deden er gewoon bijna vijf kwartier over en ik viel maar tien minuutjes in slaap. Er is ook zoveel te zien onderweg, vooral aan het eind, dan staan er heel veel windmolens.
Papa en mama gingen niet meteen weg, dat was maar goed ook, want toen ik net binnen was schrok ik toch wel een beetje. Heel even had ik geen flauw idee waar ik was. Ik herkende oma wel, maar toch vond ik het een klein beetje eng. Oma liet me, net als mama altijd doet, alles in de kamer zien. Daarna wist ik het weer.

Terwijl mama, papa, oma en opa Arie koffie dronken, mocht ik lekker op de grond spelen. Oma had nieuw speelgoed gekocht. Een autobus met allemaal knopjes waar je op kon slaan. Dan kwam er muziek en dierengeluiden uit. Dat was leuk!
Toen ik uitgespeeld was kreeg ik een Libelle die ik gewoon stuk mocht scheuren. Heerlijk vind ik dat, maar ik zag zoveel om me heen, dat ik overal tegelijk naar toe wilde kruipen. Dat vond oma niet zo’n goed idee. Ze tilde me van de vloer, ging op een ronde kruk zitten met mij op schoot. De klep van de piano ging omhoog en samen met oma mocht ik piano spelen. Dat was helemaal geweldig. Als ik met mijn handjes op de toetsen sloeg kwamen er allerlei verschillende tonen uit. Ik werd er helemaal druk van. Oma vond me net een moderne componist. Geen idee wat oma er mee bedoelde, maar ze vond wel leuk wat ik deed. Iedere keer als ik muziek had gemaakt ging ik voor mezelf klappen. Papa moest daar om lachen.

Na het piano spelen gingen papa en mama weg. Samen met oma en opa Arie ging ik een boterham eten. Lekker joh, met appelstroop. Daarna mocht ik in de wandelwagen mee naar buiten.
Het was koud, ik was moe en kon niet in slaap komen. Ik moest er best een beetje van huilen. Gelukkig mocht ik, toen we thuis kwamen, lekker in het logeerbed slapen. Oma bracht me naar boven, deed me in mijn slaapzak, knuffelde me en legde me in het bed.
“O help, dit is een heel ander bed dan thuis. En de kamer is ook heel anders. Dit vind ik best een beetje eng. Ik moet hier toch wel van huilen.”
En dat deed ik dan ook. Gelukkig bleef oma bij mijn bedje en praatte zachtjes tegen me tot ik in slaap viel. Oma is best lief, dat ze dat allemaal doet.

Na een uurtje werd ik wakker en was ik helemaal vergeten dat ik bij oma in het logeerbed lag. Ik schrok er van en moest meteen weer huilen. Gelukkig kwam oma me er al gauw uit halen, rook aan mijn broek en snapte meteen dat ik ook een schone luier moest hebben.
Eenmaal beneden werd ik weer helemaal vrolijk, helemaal toen papa en mama weer terug kwamen. Oma en opa Arie zijn heel lief hoor, maar er gaat toch niks boven mijn eigen papa en mama.

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | 2 reacties

Januari 2013 – Kraamvisite

Oma en opa Arie kwamen op kraamvisite. Dat heet zo als je pas geboren bent. Nou ja, pas…….. toen ze kwamen was ik al negen dagen oud hoor. Oma was al eerder geweest, toen mama en ik nog in het ziekenhuis waren. Haar had ik dus al een keer eerder gezien. Opa Arie zag ik die dag voor het eerst.
Papa had ze allebei al koffie gegeven, want mama en ik waren nog boven.
Samen met mama ging ik de trap af. Dat is best een beetje eng, daarom deed ik mijn oogjes maar dicht en had ik niet in de gaten dat mama me aan oma gaf. Dat zag ik pas toen ik mijn oogjes weer open deed. Ik moest even diep nadenken, want ik zag niet meteen wie dit nu was. Ik had al zo veel mensen gezien. Opa en oma Tini, opa en oma Linda, een heleboel ooms en tantes en nog andere mensen. Nu zag ik dus voor de tweede keer oma en maakte meteen kennis met opa Arie.

Het lag wel lekker zo bij oma. Ik heb heel goed naar haar gekeken, zodat ik volgende keer, als ze weer komt, gewoon meteen weet wie ze is.
Oma kreeg alweer koffie en ook nog beschuit met muisjes. Ik hoopte maar dat oma niet met de koffie zou gaan knoeien, want dan kreeg ik dat allemaal over me heen. Dat lijkt me niks fijn, want volgens mij is koffie heter dan moedermelk. Oma is gelukkig verstandig en vroeg aan opa Arie of hij mij even vast wilde houden. En hup, daar ging ik, een stukje door de lucht en toen lag ik bij opa Arie op schoot. Dat voelde weer heel anders, maar ook fijn.

Naar opa Arie heb ik eens even goed gekeken. Hij praatte tegen me, maar ik heb geen flauw idee wat hij allemaal zei. Alle grote mensen praten, ook papa en mama. Het klinkt wel altijd lief wat ze zeggen. Eerlijk gezegd vind ik al die mensen ook lief. Papa en mama natuurlijk het liefste van allemaal, maar die anderen zijn ook lief hoor.

Opa Arie wilde ook koffie drinken, dus kwam ik weer bij oma op schoot terecht. Daar viel ik zo maar in slaap. Kan je nagaan hoe lekker het lag op haar schoot.
Oeps, daar gebeurde het weer. Ik moest poepen en deed dat ook maar meteen. Oma zag het, want ik kreeg een rood gezicht volgens haar. Ze kon het ook ruiken, zei ze. Mama maakte nog een grapje en zei tegen oma: “Wie haar op schoot heeft moet haar verschonen”.
Papa vond dat oma dat niet hoefde te doen. Hij ging het zelf doen. Boven, op de commode, kreeg ik van papa een schone broek. Dat is fijn, vooral omdat papa dan grapjes maakt.

Beneden mocht ik weer bij oma op schoot. Nu vond ik het niet zo heel fijn meer, want ondertussen had ik weer honger gekregen. Ik ben nog zó klein, daardoor eet ik vaker dan grote mensen. Elke drie uur mag ik bij mama drinken.
Mama nam me mee naar boven, maar eerst kreeg ik van oma en opa Arie een knuffel omdat ze weer weg gingen. Ze waren van plan om nog even naar Alkmaar te gaan. Daar schijnt het leuk te zijn. Voorlopig vind ik het in mijn eigen bedje nog het fijnst en hoef ik niet naar Alkmaar hoor. Ik blijf voorlopig lekker bij papa en mama.

Categorieën: Fenna 17-01-2013 | Een reactie plaatsen

Januari 2013 – Mijn geboorte

Wat een verschrikkelijk gedoe is dat om geboren te worden. Dat doe ik echt niet nog een keer hoor. In mama’s buik was het hartstikke fijn. Lekker veel warm vruchtwater om me heen zodat ik heerlijk kon dobberen. Geen harde geluiden, geen fel licht, gewoon lekker schemerig.

Mama hoopte dat ik veel eerder geboren zou worden. Met de kerst of zo, want ze was best dik door mij. Ik zat dus gewoon in de weg. Daar kon ik natuurlijk niet zo heel veel aan doen, maar dat begreep mijn mama ook wel.
Zelf leek het me niks om met kerst geboren te worden. Dan is mijn verjaardag de rest van mijn leven tegelijk met een andere feestdag. Ik bleef dus gewoon lekker waar ik was, in mijn warme, schemerige badje.
Ook met oud&nieuw besloot ik dat het nog niet zo ver was. Al dat geknal van vuurwerk. Nu werd het nog lekker gedempt. Als ik al die herrie in mama’s buik al goed kon horen moet het daarbuiten wel een enorm lawaai zijn geweest.

Papa begon ongeduldig te worden, maar ook daar trok ik me niks van aan. Papa en mama konden nog gewoon naar het trouwen van tante Maaike en oom Ron. Mama was die ochtend wel naar de dokter geweest en die had iets gedaan waardoor ik misschien toch wel gauw naar buiten moest. Jammer dan, ik had toch echt nog geen zin. Het werd wel anders in mama’s buik. Dat merkte ik wel, want er ging onderin langzaam iets een beetje meer open staan. Ik zag het wel en dacht nog: “Jemig hé, is dat de uitgang. Volgens mij pas ik daar echt niet doorheen. Dat is veel te klein.”

De dokter trok alle trucs uit de kast waardoor de opening groter werd. Mama heeft heel lang geprobeerd mij daar doorheen te persen, maar het lukte toch echt niet. “Zou ik nou echt al zó groot zijn? Lukte het daarom niet? Kwam dat allemaal doordat ik veel te lang bij mama binnen wilde blijven?”
Mama was vast doodmoe en papa zag het vast ook allemaal niet meer zitten. Hoe mijn opa en oma Tini het vonden weet ik eigenlijk niet, maar het was vast niet leuk allemaal. Voor mij ook niet trouwens. Ineens kreeg ik aan allebei de kanten van mijn hoofd twee lepels. Dat deed best een beetje zeer aan mijn hoofd. Met die lepels werd ik zomaar naar buiten getrokken. Ik heb er bijna een blauw oog van gekregen.
Ik ben ’s avonds, om 23.10 ’s geboren. Mijn oma kon toen niet meteen komen. Die woont een heel eind weg en moet bijna anderhalf uur met de auto rijden. Zij kwam pas de volgende middag omdat ze eerst nog werken moest. Toen was die plek bij mijn oog gelukkig al een beetje minder geworden.

Categorieën: Fenna 17-01-2013 | 4 reacties

Januari 2013 – Mama’s planning

Toen we naar gromi’s verjaardag gingen, gooide ik mama’s planning helemaal in de war.
Mama dacht: “Jordy wordt om zeven uur wakker, dan eet hij z’n pap. Dan gaat hij om een uur of elf, na zijn fruithap, weer slapen, dan kan hij daarna een broodje eten en gaan we naar gromi.”
Dat was leuk bedacht van mama, maar ze vergeet dat ik mijn eigen planning wel eens maak. Ik wilde namelijk uitslapen.
Mama is niet voor één gat te vangen en ze bedacht dat ze haar planning moest omgooien. Na mijn fruithapje gingen we dus op pad. Meestal val ik in een diepe slaap, en daar had mama ook op gehoopt. Helaas kon ik deze keer niet goed slapen. Mijn ene oog wilde maar niet dicht en daarmee kon ik zoveel om me heen zien. Bovendien hoorde ik papa en mama praten en wilde ik graag horen wat er gezegd werd. Misschien ging het wel over mij, je weet maar nooit. Ik kwam dus niet goed uitgeslapen bij gromi aan. Dat geeft niks hoor, want ook als ik niet heb geslapen ben ik gewoon vrolijk, vooral als er gek tegen me gedaan wordt.

Papa had de kinderstoel meegenomen en zette deze naast oma. Mama had een broodje gesmeerd en in kleine blokjes gesneden. Oma deed iedere keer zo’n blokje in mijn mond en kreeg helemaal kleefvingers. Af en toe gaf ze me een slokje drinken. Ik moet toegeven dat oma dat helemaal niet verkeerd deed, alleen had ik op het laatst niet zo’n trek meer, waardoor ik begon te protesteren als oma een stukje brood pakte. Mijn broodje was bijna op, dus ik had al heel goed mijn best gedaan en van mama mocht ik stoppen met eten, maar ik moest nog wel een paar slokjes van mijn drinken nemen. Ik kan dat al een heel klein beetje zelf.
Opa Arie maakte ondertussen foto’s. Iedere keer als hij een foto nam kwam er een flitslicht en kneep ik mijn ogen even dicht. Dat gedoe met foto’s maken vind ik niet zo leuk eigenlijk. Elise vindt dat wel leuk. Die gaat er altijd helemaal voor zitten, lacht dan even heel lief en staat weer mooi op de foto. Het zou mij niet verbazen als ze later fotomodel wordt.

Na het eten mocht ik op de grond spelen. De vorige keer had ik bij gromi een mooi wijnrek gevonden met een heleboel flessen er in. Reuze interessant vond ik dat en iedere keer kroop ik daar heen.. Dat wilde ik nu ook weer doen, maar het wijnrek zag ik deze keer niet. Er zaten ook veel meer mensen in de kamer dan die keer van het wijnrek. Overal kwam ik voeten tegen, het was gewoon geen doen.
Mama gaf me een reclamekrant. Ik lag op mijn buik op de grond en deed net alsof ik alles kon lezen. Na een poosje vond ik het een beetje saai worden en ging ik trekken aan het papier. Dat maakt een mooi geluid joh, helemaal als het scheurt. Dat is pas leuk. Dan zijn er ineens twee stukken papier. Dat vind ik leuk om te doen.

Je snapt wel dat ik zo langzamerhand moe was geworden. Bijna niet geslapen, op verjaarsvisite bij gromi, de reclamekrant gelezen en verfrommeld. Bekaf was ik en blij dat mama zei dat we naar huis gingen. Bij oma op schoot dronk ik eerst nog mijn fles melk leeg. Daarna ging mijn dikke jas weer aan, er moest geknuffeld worden en ik hoorde mama zeggen dat ze deze week met oma een afspraak zou maken. Binnenkort gaan we daar een dagje naar toe. Mama en papa gaan dan naar de orchideeënhoeve en ik mag bij oma en opa Arie blijven. Dat lijkt me heel gezellig.

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | Een reactie plaatsen

Januari 2013 – Gromi was jarig

Samen met papa en mama ging ik bij Gromi op verjaarsvisite. Gromi werd al 78 en dat is volgens mij al best oud. Gromi lijkt een beetje op oma, maar dan ouder. Volgens mama is gromi de moeder van oma. Nou, het zal allemaal wel hoor. Dat soort dingen snap ik allemaal nog niet.

We kwamen binnen en meteen zag ik oma en opa Arie zitten en meteen mocht ik bij oma op schoot. Even later zat ik bij opa Arie, want oma wilde haar koffie opdrinken. Opa Arie tilde me hoog op, zodat het leek alsof ik ging vliegen. Dat vond ik hartstikke leuk.

Op het tafeltje stonden allemaal lekkere dingen. Iedereen zat er van te eten. Oma, opa Arie, tante Margreet, oom Arno, Tessa, Remco, Marit, gropi en ook gromi zelf. Er stond ook gewoon héél veel.
Mama zat naast oma en kreeg een stukje appeltaart. Gelukkig gaf ze mij ook een paar hapjes. Laat ik eerlijk zijn, ze deelde het stukje taart met mij. Misschien kreeg ik zelfs wel meer dan ze er zelf van at. Appeltaart is zó lekker. Gewone appels zijn al lekker, maar in de appeltaart is het nog lekkerder. Ik zat dan ook behoorlijk te smullen. Bijna werd ik boos toen het op was. Gelukkig kon ik me nog net inhouden,. Gelukkig maar, want ik kreeg na de taart nog lekker mijn soepstengel en drinken. Eigenlijk is het best gek dat ik alles eet, maar van drinken vind ik gewoon water het lekkerst. Nou ja, volgens mama is dat mooi goedkoop.

Na mijn soepstengel werd hel tijd om op onderzoek uit te gaan. Oma had dat in de gaten en zette mij op de grond, maar hield mij met haar voeten en benen vast. Echt waar, ik zat gewoon klem tussen haar benen waardoor ik niet weg kon kruipen. Daardoor moest ik wel huilen, want dat vond ik niet leuk. Oma heeft best een groot snapvermogen, dus liet ze me los en kroop ik gauw weg. Heel ver weg ging ik niet, want er stond nog steeds van alles op het tafeltje en daar was ik heel nieuwsgierig naar. Heb ik effe mazzel dat ik al kan staan. Bij het tafeltje trok ik me omhoog en kon ik alles goed zien. Wat denk je? Mocht ik nergens aan zitten. Klaar ben je er mee zeg. Van mama mocht het niet, van papa niet, maar ook van oma en gromi niet. Wat een stel zeg. Dacht mama echt dat ik het speelgoed in mijn tas leuk vind als er zoveel spannende dingen op tafel staan? Mooi niet!
Omdat het echt niet mocht bedacht ik dat ik dan maar beter iets anders kon gaan doen. Wat ook spannend was, waren al die voeten op de grond. Ik kroop naar een paar voeten toe, bekeek ze eens en probeerde te raden bij wie ze hoorden. Dat was een leuk spelletje. Toen ik had bedacht van wie ze waren keek ik omhoog en ja hoor, ze waren van gropi. Daarna ging ik de volgende voeten proberen.

Van oma en opa Arie kreeg ik ineens een hoop knuffeltjes, want ze gingen weer terug naar huis. Weer dat hele eind rijden, want die wonen ver weg joh. Wij bleven nog wat langer, maar al gauw gingen wij ook weer naar huis.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.