Maandelijks archief: mei 2013

Mei 2013 – De eerste verjaardag van mijn neefje

Mijn neefje Jordy is alweer een jaar geworden. Ik vond het leuk dat ik met mama en papa mee ging naar zijn verjaardagsfeestje.

Terwijl ik nog in de reiswieg lag kwam Jordy al meteen kijken. Hij vindt mij geloof ik erg lief. Nou, ik hem ook hoor. Hij doet altijd heel voorzichtig met me en anders zegt mama of Jordy’s mama dat hij een beetje rustiger moet doen.
Nadat mama mijn jas had uitgetrokken zette ze me meteen bij opa Arie op schoot. Daar werd ik helemaal stil van. Ik ken deze opa nog helemaal niet zo goed, zodat ik hem eens even rustig ging bekijken.

Ineens vond ik het toch een beetje eng, waardoor ik moest huilen. Gelukkig begrijpen grote mensen dat altijd en opa Arie gaf me meteen weer aan mama terug. Dat is lekker veilig en zo op schoot viel ik heel langzaam in slaap.
Dat slapen is best raar, want daar weet ik dan niks van. Toen ik wakker werd lag ik in de reiswieg, waar ik gelukkig al gauw weer werd uitgehaald. Even wist ik niet goed waar ik was. Niet thuis zo te zien, want alles zag er hier anders uit. Ineens wist ik het weer, ik was op Jordy’s verjaardag. Jeetje, wat een boel mensen, veel meer dan voordat ik in slaap was gevallen. Een paar zaten taart te eten, anderen pakten steeds iets uit de bakjes die op tafel stonden. Allemaal dingen die ik nog niet mag eten, maar misschien wel als ik groter ben.

Mama vroeg aan oma of ze me even op schoot wilde houden. Oma zette me zó op schoot dat ik mama goed kon zien. Papa zat naast mama, op de leuning van de bank. Op die manier durfde ik dat wel. Oma deed af en toe knap gek. Ze tilde me heel hoog in de lucht en schudde me dan een beetje heen en weer. Daar moest ik van lachen. Door al dat lachen ging ik kwijlen en alles kwam in oma d’r hals terecht. Gelukkig vond ze dat niet vies. Ze veegde het gewoon weg en tilde me daarna weer omhoog. Het was een leuk spelletje, wat ik samen met oma deed.
Door alle drukte werd ik best moe en ineens wilde daardoor niet meer bij oma op schoot zitten. Het beste is huilen, dat helpt, want dan mag ik weer bij mama of papa op schoot. Bij papa kon het niet niet, want die speelde met een ballon. Dus gaf oma mij, hoog vliegend over de tafel, weer aan mama. Ik hoorde mama tegen papa zeggen dat we weer naar huis gingen, omdat ik bijna eten moest.
Best fijn hoor, om weer naar huis te gaan. Op visite gaan is leuk, maar thuis vind ik het toch veel fijner.

Advertenties
Categorieën: Fenna 17-01-2013 | Een reactie plaatsen

Mei 2013 – Elise op Jordy’s verjaardag.

Elise was ook van de partij toen Jordy zijn verjaardag vierde. Ze ging gewoon haar gangetje en had het druk met de ballonnen. Deze hoefde ze niet zo nodig zelf te hebben, maar deelde ze uit. Tante Stefanie was duidelijk favoriet bij haar, maar ook gromi kreeg een ballon.
Elise ging zelfs zo ver dat ze een ballon van een klein jongetje afpakte, om aan tante Stefanie te kunnen geven. Elise’s moeder greep in, pakte de ballon af en liet duidelijk weten dat ze geen ballonnen af mocht pakken van andere kindjes. Ze accepteerde de terechtwijzing manhaftig en ging weer verder met spelen.

Het is mooi om te zien dat mijn kleindochter een duidelijke opvoeding krijgt, want ook toen er Nibbits op tafel kwamen werd haar duidelijk gemaakt dat ze haar eigen koekje had en dat het niet de bedoeling was dat ze van alles uit de schaaltjes pakte.
Haar vader, die wat later binnen kwam, kreeg al vrij snel ook op zijn kop toen hij zijn dochter een zoutje wilde geven. “Goed zo”, dacht ik bij mezelf.
De schaaltjes werden heen en weer geschoven op tafel en Elise liep om het tafeltje heen. Het had zó ontzettend veel aantrekkingskracht, dat ze toch iedere keer een poging ondernam.

Misschien was Elise teleurgesteld, maar daar heeft ze zich snel overheen gezet. Ze huilde of zeurde niet, at haar eigen koekje, dronk uit haar eigen beker en vermaakte zich prima.
Houden zo, Elise

Categorieën: Anekdotes | Een reactie plaatsen

18 mei 2013 – Eén jaar

Gisteren ben ik één jaar geworden. Papa en mama hadden slingers en ballonnen opgehangen en mijn stoel versierd. Ik kwam ogen tekort om naar alles te kijken.
Er stond een heel groot cadeau, een driewieler. Dat is leuk joh, vooral omdat er een duwstang aan zit. Zo kan ik mooi op mijn fietsje en kom ik vooruit zonder te trappen, want dat snap ik nog niet. Papa of mama duwt me gewoon. Gaaf hoor.

Vandaag komt alle visite. ’s Morgens komen eerst oma en opa, die opa waar papa zo op lijkt, de taarten brengen. Opa kan goed taarten bakken en heeft speciaal voor mij een “kliedertaart” gemaakt. Daar mag ik vanmiddag helemaal alleen van eten. Dat lijkt me leuk.

Net als ik probeer om de schelpen uit de plantenbak te peuteren komen oma en opa Arie binnen. Ik lach naar ze en vind het leuk dat ze er zijn. Ze hebben twee cadeautjes voor me meegebracht. Een houten puzzel en een boek waar ik de bladzijden niet van mag scheuren of kreuken. Volgens oma ben ik nog een beetje te klein voor het boek. Het is het boek dat oma over mijn eerste levensjaar geschreven heeft. Ze heeft er heel veel foto’s bij gedaan. Mama moet het voorlopig maar even opbergen. Later zal ik het wel eens gaan lezen.

Van gromi en gropi krijg ik ook een houten puzzel. Er zit karton omheen zodat ik de puzzelstukjes er niet uit kan peuteren. Tante Anne & Elise geven samen met oom Michiel, tante Stefanie en Fenna één groot cadeau. Het zit in een doos en zo te zien is het een speelgarage. De doos vind ik prachtig, maar er komen zoveel mensen binnen dat ik helemaal opgewonden raak en niet meer naar het cadeau omkijk. Elise bemoeit zich verder wel met de garage en het autootje. Zo te zien doet ze goed haar best om alles uit de doos te krijgen. Het lukt niet, dus pakt ze mijn nieuwe puzzel, maar ook zij krijgt ‘m niet uit elkaar.
Opa en oma Linda hebben ook een héél groot pak bij zich. Het is net een reuzesnoepje. Als ik het met mama open maak zie ik dat er een opgerold speelkleed in zit. Het lijkt wel zo’n kleed met straten, zodat ik daar met mijn autootjes op kan rijden.

Ineens is de kamer vol mensen en van iedereen krijg ik pakjes. Het is zó veel dat ik niet goed weet waar ik beginnen moet. Eigenlijk word ik er ook helemaal zenuwachtig van en ben ik blij als mama me in de kinderstoel zet. Ze doet me mijn slab met mouwen aan. Dat is een handig ding, want mijn kleren worden bijna niet vies als ik zelf eet.

Eindelijk komen mama en papa met mijn taart. Er zit één kaarsje op en ik mag het uitblazen. Mama helpt me daarbij, want eerlijk gezegd begrijp ik helemaal niet wat ik doen moet. Stomverbaasd zit ik te kijken, want iedereen in de kamer begint voor me te zingen:
‘Er is er één jarig, hoera, hoera’. “Ja………..en dat ben ik”. Daarna mag ik eindelijk van de taart proeven. Voorzichtig voel ik met mijn handen. Het is zacht en als ik het in mijn mond doe smaakt het lekker zoet. Het is slagroom. Maar er zitten ook spekkies aan de rand. Die had ik nog niet eerder gegeten, maar lekker dat het is. Jammie!!

Wat later zet mama ook nog zoutjes op tafel. Nibbits en nog een andere soort chips en ik kan er gewoon bij. Niemand zegt dat het niet mag, zelfs mijn oma niet. Tante Stefanie zegt dat ik er maar één tegelijk mag. Ook goed hoor, meer past er toch niet in mijn mond. Goh, ik wist niet dat er zulke lekkere dingen waren om te eten. Ik wil best vaker jarig zijn.

Door alle drukte word ik wel moe. Soms val ik, of stoot ik me ergens aan en moet ik best even huilen. Zo’n verjaardag is leuk hoor, maar het is ook wel fijn als iedereen weer weg gaat. Lekker rustig, alleen met mijn papa en mama.

Dit is het laatste verhaal wat oma over mij schrijft. Ze gaat nog wel korte stukjes schrijven, maar die komen bij de anekdotes. Het zou ook jammer zijn als de verhaaltjes stoppen. Over Fenna schrijft oma nog wel, tot ze ook één jaar is. En als Elise d’r broertje geboren is gaat oma ook over zijn eerste jaar schrijven.

Categorieën: Jordy 17-05-2012 | 1 reactie

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.