Maandelijks archief: juli 2013

juli 2013 – Mijn geboorte

In de nacht van zondag op maandag 8 juli, besloot ik dat het tijd werd om maar eens geboren te worden. Ik weet nog dat ik dacht:
“Dat doe ik even”.
Dat viel toch wat tegen. Mijn zwembadje werd met tussenpozen wat nauw, iets wat ik niet heel fijn vond. Mama werd daar ook wakker van en wilde dan op haar zij verder slapen. Dat deed pijn, dus sliep ze weer verder op haar rug. Fijn hoor, zo’n moeder die zich er niets van aantrok dat ik naar buiten wilde. Later in de nacht werd ze weer wakker en probeerde op haar andere zij te liggen. Ook dat deed pijn, dus sliep ze maar weer verder op haar rug.
Ondertussen lag ik in het water te dobberen, voelde mijn omgeving in elkaar krimpen en weer uit elkaar gaan.

’s Morgens moesten mama en papa naar de verloskundige voor de zoveelste controle en eindelijk bedacht mama dat de bevalling misschien wel was begonnen. Ze brachten mijn grote zus Elise naar oma zodat ze daar niet op hoefden te letten. Dat vond ik wel slim van ze, want al is ze mijn grote zus, ze is toch echt nog wat te klein om bij mijn geboorte te zijn.

Bij de verloskundige werd mama om te beginnen niet veel wijzer, totdat de verloskundige bedacht dat ze mama wel zou kunnen ‘strippen’. Dat was helemaal vervelend, want meteen toen dat gedaan werd kromp mijn wereld weer flink. Daarna werd ‘ie ook weer meteen ruim, maar leuk was het niet.
Mama bleek al vier cm ontsluiting te hebben en was flink verbaasd. Bij Elise kreeg mama geen weeën en moest ze aan een infuus waardoor de weeën opgewekt werden. Die waren hartstikke heftig en nu viel alles dus reuze mee.

Om een uur of drie besloot de verloskundige om mama’s vliezen te breken en was ik ineens mijn warme badje kwijt. Ik geloof niet dat ik dat leuk vond, maar zeker weet ik het niet, want ik was stomverbaasd dat al het water om me heen verdween.
Mama moest meepersen en ik verdween in een heel nauwe gang.
“Jemig, moet ik daar doorheen naar buiten? Dat gaat toch nooit lukken?”, dacht ik.
Natuurlijk lukte het wel, maar ik moest nog even dapper blijven. Het leek wel of ik helemaal samen werd geperst.
De verloskundige zei dat mama mee moest persen en papa hoorde ik roepen dat hij mijn hoofdje al zag. Mama keek in de spiegel die toen tegenover haar werd neergezet en werd helemaal enthousiast en perste mij er toen uit.

Helemaal beduusd lag ik op haar buik. Het was ineens heel licht om me heen en ik schreeuwde de hele boel bij elkaar omdat ik het gevoel had dat ik stikte. Ik was geboren, maar vond het achteraf een heel gedoe.
Terug kon ik niet meer en eigenlijk wilde ik dat ook niet. Mijn mama hield me vast en zei van alles tegen me. Het was fijn dat ik haar eindelijk kon zien en ruiken nadat ik haar al die tijd alleen maar had horen praten.

Advertenties
Categorieën: Jelle 08-07-2013 | 1 reactie

Jordy – Juli 2013 – Op onderzoek

Omdat ik de hele dag bij Fenna ben komen mijn dochter Maaike en kleinzoon Jordy daar aan het eind van de dag ook naar toe. Jordy’s papa is aan het werk en ze komen gezellig mee eten.
Het is voor Jordy best moeilijk, want hij wil alles zien en vasthouden. Het meest interessante is de trap, want sinds kort kan hij zelf de trap op lopen. Dan valt het niet mee als de wenteltrap in de kamer uitkomt en er nog geen hekje voor staat. Keer op keer beklimt hij de eerste twee treden om er vervolgens door zijn mama weer afgehaald te worden. Onvermoeibaar loopt of kruipt hij weer terug naar de trap en probeert het steeds weer. Het is om wanhopig van te worden.
Na verloop van tijd laat hij de trap met rust en zoekt iets anders op. De ramen, die van de vloer tot het plafond reiken zijn ook favoriet. Hij loopt er op af, slaat er met zijn handjes tegen, drukt zijn neus tegen het raam en vindt het reuze interessant dat hij naar buiten kan kijken. Eigenlijk is niks veilig voor hem, want alles is hier nieuw en er zijn zoveel mooie glimmende voorwerpen waar hij aan wil komen.
Gelukkig wordt Fenna wakker, wordt door haar papa naar beneden gehaald en enthousiast begint hij haar, op zijn manier, te knuffelen.
Samen gaan ze op de grond spelen. Zijn mama en tante Stefanie, die ook weer thuis is van haar werk, zitten ook op de grond en hij klimt over iedereen heen. Met Fenna moet hij voorzichtig doen van zijn mama, want die is nog veel te klein voor zulke wilde spelletjes.
Hij vindt het heerlijk, dat klimmen en klauteren en kan zo lekker zijn energie kwijt voordat we gaan eten. Jordy is soms wat kieskeurig met eten, maar vlees vindt hij heerlijk. Alle stukjes vlees verdwijnen zo zijn mond in. Het stukje pizza, wat zijn mama op het bordje legt gooit hij terug op tafel. Dat hoefde hij duidelijk niet.
Tot slot zijn yoghurt, heerlijk vindt hij dat. In tegenstelling tot de rest van zijn eten, mag zijn mama hem dit voeren. Dat is maar goed ook, want een lepel hanteren lukt hem nog niet en yoghurt met zijn handen eten lijkt mij geen succes.

Als ik naar huis ga, krijg ik een kusje van hem. Hij gaat met zijn mama ook weer naar huis, met de bus nog wel. Hij zit wel vaker in de bus, want zijn papa en mama zijn allebei buschauffeur en hij heeft al een keer bij zijn mama op schoot achter het stuur gezeten

Categorieën: Anekdotes | Een reactie plaatsen

Elise – Juli 2013 – Het tasje van mijn fototoestel.

Laatst ging ik koffie drinken bij mijn dochter Anne en kleindochter Elise. Anne zit tegen het eind van haar tweede zwangerschap aan en het zal er om spannen of ik nog thuis ben als ze bevalt. Ze is midden in onze vakantie uitgerekend en dan zitten wij in Engeland.
Eerlijk gezegd hoop ik dat dit kleinkind, net als Elise, wat eerder geboren wordt, maar veel heb ik hier niet over te zeggen. En wie wel? Niemand!

Elise is een “alles eter”. Ze eet het liefst de hele dag door en na haar stukjes meloen vindt ze het heerlijk dat ze van mij af en toe een stukje van mijn koek krijgt. Haar hele lijfje drukt plezier uit. Ze wiebelt, beweegt haar schoudertjes heen en weer en geniet van elk hapje.
Op een gegeven moment ziet ze het tasje van mijn fototoestel. Mooi, daar kan het schaapje in, wat ze van mij gekregen heeft. Daarna mag het er weer uit en pakt ze het tasje op om het vervolgens om haar nek te hangen. Leuk dat ze dat al begrijpt, alleen weet ze niet zo gauw hoe ze het er weer weg moet halen. Ze trekt een bedenkelijk gezicht, zodat haar mama en ik direct zien dat het tasje haar irriteert. Misschien is het te zwaar, of voelt de stof niet fijn.
Dat kunnen we haar wel vragen, maar antwoord krijgen we nog niet. Ze brabbelt en af en toe vang ik een klank op waarin ik een woord herken.
Even later hangt ze het tasje weer om haar nek. Terwijl ik bij haar wegloop om er een foto van te maken zakt het hele geval om haar middel en weer trekt ze hetzelfde bedenkelijke gezicht. Ze maakt geluidjes die aangeven dat het tasje toch echt weg moet.
Ik schiet er om in de lach en laat het tasje naar beneden zakken zodat ze er uit kan stappen.
Opgelucht verdwijnt ze richting Chico, de hond, en al gauw hoor ik haar schateren van het lachen. Spelen met Chico doet ze graag, soms gaat het wat wild, maar hij laat alles toe. Als het te gek wordt grijpt haar mama in en gaat ze weer wat anders doen.
Het wordt al een heel mensje, die kleindochter van me. Ik ben heel benieuwd hoe ze op haar broertje gaat reageren en daarin ben ik niet de enige.

Categorieën: Anekdotes | Een reactie plaatsen

Juli 2013 – Met oma thuis

Mijn oma woont best ver weg, dus heel vaak komt ze niet, maar laatst kwam ze een hele dag. Dat kwam goed uit, want zo kon ze mooi op mij passen. Papa en mama vinden mij namelijk nog te klein om alleen thuis te blijven. Wel slim van ze, want ik kan nog niet eens zelf uit bed komen en mijn eten klaarmaken.

Na mijn ochtendslaapje gingen oma en ik meteen boodschappen doen. Dat was gezellig, want oma was de hele weg tegen me aan het praten. Ze vertelde wat er allemaal te zien was onderweg. Ik vond het knap van oma dat ze hier zomaar de weg wist, maar later hoorde ik van papa en mama dat ze hier altijd gewoond heeft, tot ze bij opa Arie ging wonen.
In de winkel wist oma ook al gauw alles te vinden en ik kreeg de twee broden boven op de wandelwagen, zodat ik de zakken vast kon houden. De zakken knisperden een beetje en ik vond het wel jammer dat ik ze niet in mijn mond kon doen. Daar lagen ze te ver voor weg en ze waren te zwaar om naar me toe te trekken.
Thuis mocht ik in de box spelen terwijl oma een broodje ging eten. Ik rolde van mijn rug op mijn buik, werd toen een beetje moe en wist niet goed hoe ik terug moest dus begon ik een beetje te zeuren. Oma tilde me uit de box en nam me op schoot, terwijl ze aan haar laatste broodje begon. Ze gaf mij ook een heel klein stukje, zodat ik daar lekker op sabbelen kon.
Papa had aan oma verteld dat ik altijd om drie uur mijn flesje drink en daarna ga ik dan naar bed voor een slaapje.
Ik was, door dat boodschappen doen, om twee uur al moe, maar had ook honger. Weet je wat oma toen deed? Die bracht me toen al naar bed. Dat was wel fijn, maar door de honger kon ik niet slapen. Ik moest er van huilen en ik werd een beetje boos ook nog. Snapte oma dan helemaal niet dat ik liever eerst dat flesje wilde? Beetje dom van haar hoor.
Heel dom was oma ook niet, want ze kwam me toch weer uit bed halen om me eerst mijn flesje te laten te drinken. Ik vond dat zó fijn, en iedere keer voelde ik met mijn handje aan oma’s gezicht. Tijdens het laatste beetje drinken viel ik bijna in slaap en na mijn flesje bracht oma me weer naar boven zodat ik heerlijk kon slapen.

Om een uur of vijf werd ik pas wakker en toen waren tante Maaike en Jordy er ineens ook. Van allebei kreeg ik een hoop knuffels en halverwege het knuffelen kwam mama ook binnen. Dat vond ik helemaal fijn en ik lachte mijn breedste lach naar mama.
Samen met Jordy ging ik op de grond spelen. Jordy wilde alsmaar over me heen klimmen, want dat doet hij bij zijn papa en mama ook als die op de grond zitten of liggen. Gelukkig zei tante Maaike dat hij dat niet mocht doen, omdat ik nog zo klein ben.

Later gingen we met z’n allen eten. Ik zat in mijn wippertje op een tafeltje, bij de grote tafel en kreeg een stukje brood in mijn handen. Dat eten wat mama, papa, oma, tante Maaike en Jordy zaten te eten hoef ik nog niet hoor, ik vond het maar raar ruiken. Ik kreeg gemalen worteltjes en dat vind ik echt heel lekker. Mama had me in een ander stoeltje, bovenop de tafel gezet. Oma keek haar ogen uit, want zo’n stoeltje had ze nog niet eerder gezien.
Na het eten ging oma weer naar huis. Ze gaf mij een knuffel en ik kroop met mijn hoofd helemaal in haar hals weg. De volgende keer dat ik haar zie is op de verjaardag van gropi, want oma gaat al gauw op vakantie naar Engeland. Dan is ze nog verder weg dan waar ze woont.

Categorieën: Fenna 17-01-2013 | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.