Maandelijks archief: november 2013

November 2013 – Bij oma op schoot

Oma komt binnen, gaat zitten en meteen zet mama me bij oma op schoot.
“Hé, wil ik dat eigenlijk wel” denk ik nog bij mezelf.
Volgens mij heb ik niet veel te willen en eigenlijk vind ik het ook wel prima zo. Het zit lekker bij oma. Ze praat tegen me en ik probeer terug te praten. Lastig hoor, dat praten, het gaat nog helemaal niet goed als ik het probeer. Maar ik blijf proberen, want oefening baart kunst.

Oma draait me om en dan zie ik haar heel goed. Ze lacht en vraagt:
“Kan jij al een beetje staan als ik je vast hou?”
Natuurlijk kan ik dat. Oma houdt me vast en ik strek mijn beentjes.
“Zie je wel, oma, dat ik al kan staan. Maar je moet me wel goed vasthouden hoor, want ik kan nog niet zo heel lang mijn beentjes strekken”.

We gaan eten en mama heeft de worteltjes en aardappelen voor mij in de blender gedaan, zodat alles lekker zacht is. Ik mag in mijn wipstoeltje, op de bench van Chico, dicht bij tafel en krijg iedere keer van mama een hapje.
“O jee”, denk ik, “ik moet poepen. Zou dat wel mogen tijdens het eten? Nou ja ik moet, dus ik doe het maar gewoon.”
Mama ziet het, want mijn hele gezicht wordt rood. Samen met papa zit ze een beetje te bedenken wie mij moet verschonen.
“Ze willen me toch niet gewoon met die vieze luier laten zitten, mag ik hopen”, denk ik en ik begin te protesteren.
Mama pakt me op, neemt me mee om me te verschonen. Oma is al klaar met eten, dus stelt ze voor dat zij het even doet, dan kan mama verder eten.
Wat denk je dat ze tegen me zegt als ze mijn broek uit doet?
“Ach ja, ik moet zo vaak oude mensen verschonen, dus dat kan ik wel en dit is nog minder vies ook.”
Mooi dat ik nog niet wist dat oude mensen ook wel eens in hun broek poepen. Als ik oud ben ga ik dat echt niet meer doen hoor. Het voelt hartstikke vies, al die poep in je broek.

Na het verschonen zet oma me weer in het wipstoeltje. Ik heb geen zin meer in eten en ook niet om Chico nog uit te laten. Dat doen we iedere avond en eigenlijk ben ik dan gewoon moe, wil ik mijn fles en daarna naar bed om te slapen. Dat weet mama, maar eerst moet ik altijd mee, anders krijg ik mijn fles te vroeg en word ik ook nog eens te vroeg wakker de volgende dag.
Oké, het moet dan allemaal maar. Ik laat me in mijn jas hijsen, word in de kinderwagen gelegd en daar gaan we. Gelukkig rent mijn zusje Elise tegenwoordig graag, dus dan zijn we een stuk sneller weer thuis.
Ik hoor Elise lachen. Dat is vast omdat oma ook rent. Later, als ik ook kan lopen ga ik denk ik ook samen met oma rennen.

Advertenties
Categorieën: Jelle 08-07-2013 | Een reactie plaatsen

November 2013 – Een beetje enge oma

Eerlijk gezegd had ik oma nog niet zo lang geleden gezien bij de intocht van Sinterklaas, dus waarom ik haar daarna ineens een beetje eng vond weet ik zelf niet.

Oma kwam, na mijn slaapje, samen met papa mijn slaapkamer in. Eerst lachte ik nog vriendelijk naar haar, maar ineens vond ik het eng. Wat kwam oma doen? Ze was pas nog geweest en nu kwam ze alweer. Ze zat ook vlak naast me aan tafel toen we, samen met papa, een broodje gingen eten. Oma gaf me aldoor een stukje en dat at ik dan op. Halverwege mijn boterham vond ik dat niks en begon ik alweer te huilen.
Zou ik soms een beetje eenkennig worden? Misschien komt dat wel door alle drukte van het Sinterklaas gedoe.
Na het eten zei oma dat we samen een boodschap gingen doen.
“Hoezo, samen? Samen met oma, zonder papa en mama? Ik weet niet of ik dat wel durf hoor” dacht ik bij mezelf.
Ik kreeg mijn jas en wantjes aan, want volgens oma was het buiten koud. Daar had ze wel gelijk in en ik was blij toen ze ook mijn capuchon nog even opzette.
Naar buiten gaan vind ik wel altijd leuk, er is heel veel te zien op straat. Meestal lopen er veel mensen die hun hond uitlaten. Hondjes vind ik lief en ik zou ze best willen aaien, maar vanuit mijn wandelwagen kan ik er nooit bij.
Oma vond het zelf ook koud en ging aan de kant lopen waar het zonnetje scheen. Lekker was dat en ik had er geen last van, want ik zat met mijn rug naar de zon.
Toen we de winkel ingingen werd het ineens een beetje donkerder en oma deed de kap van de wagen naar beneden.
“Oeps, ik ben echt alleen met oma op pad. Nou ja, alles ging goed onderweg, dus het zal wel geen kwaad kunnen” besloot ik.
We waren eerst naar de supermarkt en later ging oma nog naar de kaaswinkel. Daar was ik nog nooit eerder geweest. Wat een grappige winkel, met al die kazen.

Op de terugweg ging ik samen met oma de eendjes voeren. Oma gaf mij ook een stukje brood, maar ik hield het mooi zelf en ging het lekker op zitten eten terwijl oma de eenden voerde.
Druk dat die eenden waren, wat een gesnater. Af en toe kwam er ook nog een meeuw langs, die volgens oma een beetje verdwaald was.
“Meeuwen horen bij zee, Fenna. Deze is vast verdwaald”, zei oma tegen mij.
Oma zal het wel weten. Ze is al zó oud, dat ze vast meer weet dan ik. Misschien ook wel meer dan mijn papa en mama.
Al het brood was op en we liepen weer verder. Oma probeerde nu een beetje in de schaduw te blijven, want de zon scheen recht in mijn wagen. Dat vind ik niet fijn, want mijn ogen gaan dan tranen en ik begon er ook nog van te huilen. Gelukkig draaide oma de wagen om, maar volgens mij is trekken voor oma moeilijker dan duwen, want we zwabberden alle kanten op.

Thuis kreeg ik van papa, voordat ik weer ging slapen, een lekkere papfles.
Laat oma er nou nog steeds zijn toen ik wakker werd. We hebben een poosje samen, op de grond, zitten spelen met mijn knuffels. Best gezellig, zo samen met oma.
En toch vond ik het weer een beetje eng, zodat ik af en toe toch nog ging huilen.
Oma bleef niet eten, ze ging nog naar tante Anne om iets langs te brengen en zou daar blijven eten. Ik vond dat niet erg hoor, want samen met papa en mama eten is altijd hartstikke fijn.

Categorieën: Fenna 17-01-2013 | Een reactie plaatsen

November 2013 – Elise en oma rennen samen.

Het is al bijna donker als oma aanbelt. Ik stond al voor het raam te kijken waar ze bleef en begon te zwaaien toen ik haar aan zag komen.
Oma ging op de bank zitten en kreeg meteen mijn broertje Jelle op schoot. Die zat daar mooi om zich heen te kijken. Ik hoef niet op schoot hoor, want daar ben ik al veel te groot voor. Laat mij maar lekker dollen met papa en lekker rondscharrelen.
Papa had gekookt en het eten was bijna klaar.
“Mooi”, dacht ik en pakte mijn slab met mouwen. Ik deed mijn armen er in en volgens mama zat de slab bijna goed.
“Kom maar even, Elise” zei oma, “dan maak ik ‘m wel even vast aan de achterkant.
Dat deed oma perfect en ik stapte alvast in de kinderstoel.
“Lekker eten!” Ja, ik lust ook echt alles. En zelfs als het een beetje raar smaakt eet ik gewoon door en dan went die smaak ook weer.

Na het eten gingen mama, Jelle, oma en ik nog even Chico uitlaten. Ik rende voor ze uit en oma ging ook rennen. Dat was lachen joh. Oma stampte heel hard bij het rennen en ze kan helemaal niet zo hard, want ik kon haar makkelijk bijhouden.
De hele weg gingen we kleine stukjes hardlopen en dan moest ik zo hard lachen dat ik bijna niet meer kon lopen. Dan liepen we weer een stukje gewoon en daarna gingen we weer samen rennen.

Categorieën: Anekdotes | Een reactie plaatsen

November 2013 – Jordy en oma’s tas

Toen mama zei dat oma voor de deur stond, rende ik er naar toe open te doen. Ik kan net bij de knop van de deur, maar voordat ik iets had gedaan was mama er al.
Gezellig, oma was er en toen ze op de bank zat met een kop koffie probeerde ik haar te vertellen dat ik haar tas wilde. Daar zat vast en zeker iets in.
“Zo, weet jij nu al dat ik iets voor jou mee heb genomen in mijn tas?” zei oma.

Ja, natuurlijk wist ik dat nog. Vorige keer kreeg ik een doosje rozijnen, maar we hebben ook foto’s gekeken die oma uit haar tas haalde.
Nu had oma iets anders meegenomen. Nijntje koekjes en die zijn lekker joh! Er zitten er altijd twee in een pakje, maar ik mocht er maar eentje opeten van mama. Net alsof ik zoveel koekjes eet. Mama weet best dat ik altijd heel zuinig ben met mijn eten en dat ik er heel lang mee doe.
Toen het koekje half op was stopte ik het in oma’s koffiekopje. Oma deed net alsof ze mijn koekje ging opdrinken.
“Ha, ha, die gekke oma, koekjes kan je niet drinken”, dacht ik.
Ik wees weer op de tas, maar er zat niks meer in voor mij, zei oma. De foto’s lagen thuis.
Jammer, want samen foto’s kijken met oma is wel hartstikke leuk.

Categorieën: Anekdotes | Een reactie plaatsen

oma en kleinkind

Categorieën: Algemeen | Een reactie plaatsen

November 2013 – Sinterklaas en Zwarte Piet

Met z’n allen gingen we op zondagmiddag naar de intocht van Sinterklaas kijken. Mama’s vriendin, Linda, ging ook mee. Dat was handig bedacht, want mama en papa hadden het druk met Elise in de gaten houden. Die vond het allemaal zó prachtig, dat ze bijna tussen de spijlen van het hek doorglipte.
Ik lag in de wagen en hoorde allemaal lawaai. Muziek, maar ook iemand die heel hard praatte. Af en toe keken mama en papa in de wagen naar mij en dan lachte ik naar ze. Ik dacht wel bij mezelf:
“Leuk dat ik hier lig, maar eerlijk gezegd zie ik niks. Ik hoor alleen maar van alles.”
Net toen ik lag te bedenken dat het voor mij op deze manier niet zo heel leuk was zag ik oma d’r gezicht boven me. Ze zei me gedag en daar moest ik om lachen. Oma lachte meteen weer terug en begon tegen me te praten. Later zag ik opa Arie’s hoofd ook verschijnen naast oma.
“Wat gezellig dat zij er ook zijn”, dacht ik, “het verandert alleen niks, want ik zie nog steeds niet wat er allemaal gebeurt.”
Gelukkig heb ik een slimme mama en die haalde me uit de wagen. Gewoon, zonder jas terwijl het best koud was. Gelukkig deed ze de deken om me heen en kreeg ik het al gauw weer warm.
Zo, nu kon ik tenminste ook naar de Zwarte Pieten kijken. Elise stond op het dranghek, terwijl papa haar goed vasthield.
Mama wilde ook wel graag met Elise kijken en gelukkig wilde Linda mij wel vasthouden. Oma had dat vast ook wel gewild, maar opa Arie stelde voor om naar de overkant te gaan, zodat ze wat leuke foto’s konden maken.

Toen Sinterklaas voorbij was gereden op zijn paard legde mama mij weer terug in de wagen. Dat vond ik eerlijk gezegd ook wel weer fijn. Ik was een beetje moe van het kijken naar alles wat er om me heen gebeurde. Er waren ook zo verschrikkelijk veel mensen en kinderen en met z’n allen maakten ze heel veel herrie.

Categorieën: Jelle 08-07-2013 | Een reactie plaatsen

November 2013 – Sinterklaas

Sinterklaas kwam op zondag in Purmerend aan, daar gingen papa, mama en ik heen.
En niet alleen wij, maar ook tante Anne, oom John, Elise en Jelle, tante Maaike, oom Ron en Jordy. Oom Ron was ook nog jarig, dus die had gewoon dubbel feest.
Het was heel druk toen we in het stadje kwamen. Zo noemen we het centrum hier, “het stadje”. Overal hoorde ik muziek en er liepen zwarte pieten heen en weer te rennen en gek te doen. Ik keek mijn ogen uit.
Weet je wie ik ook ineens zag? Oma en opa Arie. Waar die zo plotseling vandaan kwamen weet ik niet hoor. Ze stonden ineens voor mijn neus, daar moest ik wel om lachen.

Ik mocht bij papa op zijn nek zitten. Dat was nog een heel gedoe, maar eindelijk zat ik goed en keek ik eens om me heen. Wat een hoop kinderen zeg, zoveel heb ik er nog nooit bij elkaar gezien. Iedereen deed opgewonden en sommige kinderen waren aan het zingen.
Aan de overkant zag ik oma en opa Arie staan. Ook gek, want vlak daarvoor stonden ze nog dicht bij ons. Ze waren foto’s van ons aan het maken, dus zwaaide papa naar ze zodat ze begrepen dat wij hen zagen.

Sommige zwarte pieten kwamen heel dichtbij, maar ik vond het helemaal niet griezelig. Het was gewoon leuk, vooral de zwarte pieten die kunstjes deden op straat.
We stonden best al heel lang te wachten toen eindelijk Sinterklaas op zijn paard door de straat reed. Wat een mooie meneer is dat, met die lange rode mantel en zo’n hoge rode hoed op zijn hoofd. Mama zegt dat zo’n hoed een mijter heet. Nog nooit van gehoord, maar ik ga proberen om dat woord te onthouden.

Zo stonden oma en opa Arie nog aan de overkant en zomaar ineens stonden ze weer achter ons.
“Die kunnen hard lopen”, dacht ik nog.
Ik kreeg een kusje van ze, want ze gingen weer weg. Jammer, want wij gingen nog met de optocht mee lopen. Het was best leuk geweest als ze ook nog even mee konden, maar ze moesten naar een verjaardag, helemaal in Apeldoorn.

Categorieën: Fenna 17-01-2013 | Een reactie plaatsen

November 2013 – Jordy en de Sinterklaas intocht

Papa was jarig, maar Sinterklaas kwam ook bij ons aan. Ik moest nog wel even slapen van mama voordat we naar de intocht gingen. Oma en opa Arie gingen ook mee, dat vond ik wel gezellig.
Wat een drukte was het in de stad. Heel veel mensen en ook een heleboel lawaai. Muziek, maar ook iemand die door een microfoon vertelde dat Sinterklaas er al bijna aan kwam.

Papa haalde mij uit de buggy en liet mij zitten op het dranghek. Elise zat naast me en die was helemaal niet bang voor Zwarte Piet. Ik wel een beetje en van schrik moest ik huilen. Dat vond ik wel een beetje stom, want ik ben een jongen. Elise is een meisje en die huilde helemaal niet.
Oma kwam bij ons staan en nam mij op haar arm. Dat was fijn, zo kon ik het goed zien en was het toch niet zo eng toen er alweer een Zwarte Piet dichtbij kwam. Hij deelde pepernoten uit en oma hield zomaar haar hand op en kreeg er een heleboel. Ze gaf er één aan mij en één aan Elise. Ik doe altijd heel zuinig met mijn koekjes en snoepjes en beet er een klein hapje van af. Zo doe ik lekker lang met mijn eten.

Er kwam muziek voorbij en als laatste kwam Sinterklaas. Iedereen zwaaide naar hem en toen hij voorbij was bedacht ik dat ik ook nog moest zwaaien. Daar moest oma wel een beetje om lachen.

Categorieën: Anekdotes | Een reactie plaatsen

November 2013 – Elise en de Sinterklaas intocht.

Wat een gezellige boel was dat, met al die Zwarte Pieten die kunstjes deden op straat.
Ik mocht op het dranghek staan, terwijl eerst papa en later mama mij vasthield, en keek mijn ogen uit. Zelf had ik een roze zwarte pietenpak aan, zodat ik wel een echte piet leek.
Sommige Zwarte Pieten kwamen heel dichtbij en ééntje kwam mij een hand geven. Het was een klein beetje griezelig, maar dan wel leuk griezelig. Opa Arie stond vlak bij en nam een foto van die Piet en mij.
Alle Zwarte Pieten deelden pepernoten uit. Ook aan oma, die naast me stond, want zij hield gewoon haar hand op. Toen mocht ik daar ook nog van eten, want oma at ze niet zelf op.

Mijn hele lijfje was gespannen van leuke opwinding. Ik had wel mee willen doen en toen ik even op de grond stond, omdat mama even iets moest doen, probeerde ik me meteen door de spijlen van het hek te wurmen. Het was me bijna gelukt. Jammer dat mama het in de gaten had, want ze trok me snel weer terug.
De muziek kwam voorbij en daarna kwam Sinterklaas ook langs. Hij zwaaide naar alle kinderen en ik heb heel hard terug gezwaaid.

Categorieën: Anekdotes | Een reactie plaatsen

img_0083.jpg

Categorieën: Algemeen | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.