Maandelijks archief: september 2015

De glijbaan

't PrismaElise, 28-02-2012– Mijn Prisma

Papa en mama hebben mij ingeschreven bij basisschool ’t Prisma. Samen met oma ben ik daar even gaan kijken toen ze op kwam passen. Jelle ging in de buggy mee en ik huppelde, rende of treuzelde. Soms riep ik: “Oma, wachten!” Dan ging oma langzamer lopen, maar dat is nog geen wachten. Dan riep ik het nog maar een keer en gelukkig stopte ze dan.

Oma wist ongeveer waar mijn basisschool moest staan. Toch wel handig dat ze vroeger ook hier woonde, dan weet ze vaak goed de weg. Toen we bij de school aankwamen zei oma: “Kijk Elise, daar is ’t Prisma”. Ik werd er helemaal blij van en riep: “Dat is mijn Prisma” en ik vroeg aan oma of we binnen konden kijken. Oma vertelde dat het zaterdag was en dat de school dan dicht is. Iedereen heeft dan vrij. Ja hoor, dacht ik, iedereen, maar mijn papa en mama niet.

Het hek stond wel open en samen liepen we het schoolplein op. Jelle zag de glijbaan ook en wilde meteen uit de buggy. Samen renden we heen en weer over het schoolplein.

Boven aan de glijbaan was een rekstok en ik liet oma zien dat ik al bijna kan koppeltje duikelen. Oma schrok, want ze dacht dat ik op mijn hoofd zou vallen. Domme oma, ze snapt toch wel dat ik al zo groot ben dat ik dat gewoon kan. Ik hing over het rek heen en draaide toen weer terug, liet het rek los en ‘boem’ kwam ik op mijn billen op de glijbaan terecht. Dat ging lekker hard joh!

glijbaan Max 140 f1Jelle, 8-07-2013 – Vogelpoep

Oma kwam en toen ze op de bank ging zitten kroop ik meteen dicht tegen haar aan. Duim in mijn mond en lekker tegen haar aan hangen. Dat zit lekker joh!

Toen we de limonade en het appeltje op hadden gingen we een boodschap doen. Ik mocht lekker in de buggy mee. Op de markt kregen we een krentenbol. Die heb ik helemaal opgegeten en Elise heeft er wel twee gegeten.

Bij de school ,waar Elise naar toe gaat als ze jarig is geweest, stond een hele mooie glijbaan. Ik wilde meteen uit mijn buggy en rende met Elise over het schoolplein heen en weer. Samen klommen we de trap op naar de glijbaan en Elise liet zich meteen naar beneden glijden. Het was best hoog dus bleef ik nog even staan. Ik inspecteerde de boel en zag een klodder vogelpoep boven aan de glijbaan. “Bah! Bah!” riep ik en ging weer via de trap naar beneden. Oma moest er om lachen en zei dat er ruimte genoeg was naast de vogelpoep. Toen ik later weer boven aan de glijbaan stond liet oma het zien. Ik keek eens goed, maar ze moest toch niet denken dat ik ging glijden hoor. Getver, zo’n vieze glijbaan. Nee, ik deed het niet.

Toen we weer thuis kwamen moest ik een schone luier om. Natuurlijk wilde ik dat niet, maar oma trok zich daar niets van aan. Ze trok gewoon mijn broek naar beneden, deed mijn luier af en hup……….schone luier om. Je kan wel zien dat oma dat bij al die oude mensen op haar werk ook moet doen. Ze deed het hartstikke handig.

Advertenties
Categorieën: Anekdotes, Elise 28-02-2012 | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Lastig….wat mag wel en wat mag niet.

IMG_4510

Oma kwam bij ons op bezoek en ik kreeg van haar een kleine knuffelkoe. Eentje die ik met met één hand vast kon houden. Ik vond hem zo mooi dat ik iedere keer tegen Fenna zei dat ze even moest kijken. Dan strekte ik mijn arm en liet ik ‘m haar zien. Of ze het begreep weet ik niet, want als ik praat klinkt het nog steeds anders dan wanneer mama, papa, Fenna wie dan ook praat.

Dat praten gaat dus nog niet zo goed, maar lopen kan ik wel al. Achter mijn duwkar bijvoorbeeld, maar ook aan één hand. Ik moet altijd wel even op gang komen, maar dan gaat het prima. Oma vond het heel goed van me. Logisch, want ik moet nog één jaar worden.

Het was warm, daarom gingen we met z’n allen in de tuin, onder de parasol. Fenna en ik niet hoor, want Fenna ging fietsen en steppen en ik kroop over de tegels. Mijn hele knieën werden blauw omdat ik dwars door de stoepkrijt tekening van tante Lindsay kroop. Ze had veel blauw gebruikt en dat zat na het kruipen aan mijn knieën.
Eigenlijk wilde ik ook wel op de fiets van Fenna. Die ziet er zo mooi uit en fietsen lijkt heel makkelijk als zij dat doet. Natuurlijk mocht ik er niet eens aan komen van haar. Ze begon meteen te mopperen, zelfs al zei mama dat ik alleen maar even wilde kijken bij haar fiets. Toen ben ik maar weer iets anders gaan doen. Krijtjes in mijn mond stoppen bijvoorbeeld. En dat mocht van mama weer niet. Het is best lastig als je dat allemaal nog niet weet, want dan doe je maar wat en er is altijd wel iemand die roept dat het niet mag.

Na al dat gekruip was ik een beetje moe en bracht papa me naar bed. Daar heb ik heel even geslapen en toen ik weer wakker werd was oma er nog. Ze bleef eten en dat wist ik niet. Niemand had me dat verteld. Ik mocht aan het hoofd van de tafel zitten en aan de ene kant van mij zat papa en aan de andere kant oma. Mama had sla gemaakt, maar dat lusten Fenna en ik nog niet, dus wij kregen worteltjes. Dat is lekker hoor. Er lagen allemaal kleine stukjes van op mijn bord, samen met de gebakken aardappeltjes en kleine stukjes kipfilet. Die kan ik dan zelf in mijn mond stoppen.
Bij Fenna lagen grotere stukjes wortel op haar bord en weet je, die eet ze dan niet eens op. Raar hoor, ik heb wel bijna alles opgegeten.

Na het eten gingen we nog even buiten zitten om koffie te drinken. Fenna en ik niet hoor, wij drinken nog geen koffie. Dat is grote mensen drinken en volgens mij drinken ze dat best vaak. Dan mag ik niet aan de kopjes komen die op tafel staan, want die zijn heet. Ook weer zoiets, sta je net lekker bij de tafel mag je nergens aankomen. Ik ga het vast allemaal nog wel eens begrijpen, maar voorlopig nog niet.

Categorieën: Lizzy Fay 01-10-2014 | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Fenna, 17 januari 2013 – Oma, ga jij al naar huis?

step

Oma had een cadeautje voor me mee genomen. Een houten puzzeltje van met een poes er op. Ik hou van puzzelen en ik kan het ook best goed. Lizzy kreeg van oma een klein knuffel koetje. Volgens mij vond ze het leuk, want ze liet het me iedere keer zien. Dan strekte ze haar arm en praatte op haar manier. Daar versta je echt niets van hoor.

Het was warm zodat we met z’n allen in de tuin gingen zitten. Ik liet oma zien hoe goed ik kon fietsen op mijn fiets met zijwieltjes. Alleen als het wiebelt vind ik het nog een beetje eng. Na het fietsen liet ik oma mijn step zien. “Oma, heb jij ook een zo’n step?”, vroeg ik haar. Die heeft oma dus niet en dat vond ik een beetje raar. “Heb jij dan geen kindjes?”, wilde ik weten. “Ik heb wel kindjes, maar niet zo klein als jij bent”, zei oma. Hoe komt oma er bij dat ik klein ben. Ze ziet toch zeker wel dat ik al groot ben. Mama ging uitleggen dat oma de mama van papa is, maar ook de mama van tante Maaike en tante Anne. Dat vind ik maar raar hoor. Waarom zouden die een mama nodig hebben? Ze zijn al heel groot.

“Ja, zei oma, “ik ben papa zijn mama”.
“Nee hoor, jij bent gewoon oma”, zei ik. Iedereen moest er om lachen en ik heb geen idee waarom.

Ik had op het potje gepoept en dan mag ik altijd een chocolaatje. Bijna was ik het vergeten, maar toen ik er om vroeg zei papa: “Als oma naar huis gaat ga je eerst lekker douchen dan krijg je daarna je chocolaatje”. Meteen liep ik naar oma, ging naast haar zitten en zie: “Oma, ga jij al naar huis?

Categorieën: Algemeen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.