Elise 28-02-2012

Mijn eerste kleinkind.

Mijn gouden muziekdoosje

Elise, 28 februari 2012

DSCN5030 - kopie

We hoefden gisteren niet naar de BSO, want oma en opa kwamen ons ophalen uit school. Wat denk je dat er gebeurde? Ja, dat weet je natuurlijk niet, dus zal ik het je vertellen.

Jelle speelde met de tol die hij van mij op mijn kinderfeestje had gekregen. Eigenlijk wilde ik er mee spelen, maar dat mocht niet van hem. Nog liever wilde ik de tol zelf hebben, maar Jelle gaf hem niet aan mij terug. Dat vond ik niet eerlijk.
“Elise, weet je nog dat je van oma en opa het muziekdoosje hebt gekregen voor je verjaardag?”

Natuurlijk wist ik dat nog. Er staat ‘Für Elise’ op en hij is van goud.

“Ik vraag nu toch ook niet aan jou of je het mij terug wil geven?”

“O, maar je mag het best hebben hoor”, zei ik en rende naar boven om het te halen. Toen stopte oma het in haar tas en zat ik ineens met een probleem, want dit was niet de bedoeling.

Na het eten ging ik bij mama op schoot zitten en mama zei tegen oma dat ik haar iets wilde vragen.

“Ik denk dat ik wel weet wat je wil vragen. Je wil je muziekdoosje terug!”

Opgelucht haalde ik adem. Oma begreep het en legde aan mij uit dat ze het muziekdoosje helemaal niet had willen houden. Ze had het alleen als voorbeeld gezegd omdat ik de tol van Jelle terug wilde.

Advertenties
Categorieën: Algemeen, Elise 28-02-2012 | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De glijbaan

't PrismaElise, 28-02-2012– Mijn Prisma

Papa en mama hebben mij ingeschreven bij basisschool ’t Prisma. Samen met oma ben ik daar even gaan kijken toen ze op kwam passen. Jelle ging in de buggy mee en ik huppelde, rende of treuzelde. Soms riep ik: “Oma, wachten!” Dan ging oma langzamer lopen, maar dat is nog geen wachten. Dan riep ik het nog maar een keer en gelukkig stopte ze dan.

Oma wist ongeveer waar mijn basisschool moest staan. Toch wel handig dat ze vroeger ook hier woonde, dan weet ze vaak goed de weg. Toen we bij de school aankwamen zei oma: “Kijk Elise, daar is ’t Prisma”. Ik werd er helemaal blij van en riep: “Dat is mijn Prisma” en ik vroeg aan oma of we binnen konden kijken. Oma vertelde dat het zaterdag was en dat de school dan dicht is. Iedereen heeft dan vrij. Ja hoor, dacht ik, iedereen, maar mijn papa en mama niet.

Het hek stond wel open en samen liepen we het schoolplein op. Jelle zag de glijbaan ook en wilde meteen uit de buggy. Samen renden we heen en weer over het schoolplein.

Boven aan de glijbaan was een rekstok en ik liet oma zien dat ik al bijna kan koppeltje duikelen. Oma schrok, want ze dacht dat ik op mijn hoofd zou vallen. Domme oma, ze snapt toch wel dat ik al zo groot ben dat ik dat gewoon kan. Ik hing over het rek heen en draaide toen weer terug, liet het rek los en ‘boem’ kwam ik op mijn billen op de glijbaan terecht. Dat ging lekker hard joh!

glijbaan Max 140 f1Jelle, 8-07-2013 – Vogelpoep

Oma kwam en toen ze op de bank ging zitten kroop ik meteen dicht tegen haar aan. Duim in mijn mond en lekker tegen haar aan hangen. Dat zit lekker joh!

Toen we de limonade en het appeltje op hadden gingen we een boodschap doen. Ik mocht lekker in de buggy mee. Op de markt kregen we een krentenbol. Die heb ik helemaal opgegeten en Elise heeft er wel twee gegeten.

Bij de school ,waar Elise naar toe gaat als ze jarig is geweest, stond een hele mooie glijbaan. Ik wilde meteen uit mijn buggy en rende met Elise over het schoolplein heen en weer. Samen klommen we de trap op naar de glijbaan en Elise liet zich meteen naar beneden glijden. Het was best hoog dus bleef ik nog even staan. Ik inspecteerde de boel en zag een klodder vogelpoep boven aan de glijbaan. “Bah! Bah!” riep ik en ging weer via de trap naar beneden. Oma moest er om lachen en zei dat er ruimte genoeg was naast de vogelpoep. Toen ik later weer boven aan de glijbaan stond liet oma het zien. Ik keek eens goed, maar ze moest toch niet denken dat ik ging glijden hoor. Getver, zo’n vieze glijbaan. Nee, ik deed het niet.

Toen we weer thuis kwamen moest ik een schone luier om. Natuurlijk wilde ik dat niet, maar oma trok zich daar niets van aan. Ze trok gewoon mijn broek naar beneden, deed mijn luier af en hup……….schone luier om. Je kan wel zien dat oma dat bij al die oude mensen op haar werk ook moet doen. Ze deed het hartstikke handig.

Categorieën: Anekdotes, Elise 28-02-2012 | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Toen mama naar de tandarts ging

iedereen tanden

Jordy, 17-5-2012 – Iedereen tandjes

Oma en opa Arie kwamen op Milou en mij passen omdat mama naar de tandarts moest. De tandarts ging bij tandjes weghalen, maar ze krijgt ook weer nieuwe hoor.

We zaten nog te ontbijten toen oma en opa binnen kwamen en ze aten gezellig met ons mee. Ik heb toen alle korstjes van mijn brood opgegeten, want opa zei dat ik daar groot en sterk van zou worden.

Toen papa en mama weg waren gingen wij boodschappen doen. We kwamen langs mijn nieuwe school. Dat is de school waar ik na de zomer naar toe ga. Naar de peuterspeelzaal hoor, want ik ben pas 3 jaar. Daarna aten we samen thuis een broodje en ging oma Milou naar bed brengen. Ik greep mijn kans en zei: “Oma gaan we naar de blauwe glijbaan?” Die is net buiten de tuin op een grasveld. Oma wilde wel mee, maar opa bleef in de tuin zitten. Logisch, want er moest wel iemand in de buurt van Milou blijven.

Het was gezellig met oma bij de blauwe glijbaan. Ze ging op een grote steen zitten en liet mij lekker spelen. Ik had mijn loopauto mee en reed rondjes om het gras, ging af en toe de glijbaan af. Dan parkeerde ik mijn auto eerst in de garage. Die is onder het huisje wat bij de glijbaan hoort. Er stond nog zo’n grote steen en daar ging ik af en toe op zitten. Dan zwaaiden oma en ik naar elkaar.

Ineens waren papa en mama weer thuis. Ik schrok wel van mama hoor, want ze had een heel dik gezicht en er waren inderdaad een paar tandjes weg. Geschrokken vroeg ik aan oma of zij nog wel tandjes had. Daarna vroeg ik het nog aan opa en aan papa en voelde ik eens even aan mijn eigen tandjes. Gelukkig zei mama dat ze weer nieuwe tanden krijgt van de tandarts, maar gek vond ik het wel.

Oma en opa gingen samen nog een boodschap doen en toen ze weer terugkwamen hadden ze een milkshake voor mij meegenomen. Dat is lekker joh!

Marijke Helwegen

Milou, 27-4-2014 – Dat was gek.

Ik zat nog in mijn pyjama mijn broodje te eten toen oma en opa Arie ineens binnenkwamen. Eerst lachte ik en daarna begon ik te huilen. Wat deden die nu zo vroeg bij ons? Ze gingen zomaar bij ons aan tafel zitten om brood te eten. Ik begreep er niks van.

Ineens gingen papa en mama weg en waren Jordy en ik alleen met oma en opa. Ik vond het gelukkig niet meer eng, want ze zijn best lief hoor. Samen met Jordy mocht ik mee boodschappen doen. Vanuit de buggy kon ik alles mooi zien en heel af en toe probeerde ik mijn schoen uit te doen. Dat vond oma niet goed en iedere keer deed ze mijn schoen weer goed vast.

Na het boodschappen doen gingen we weer brood eten, maar ik had helemaal niet zo veel honger. Oma vond dat niet erg, dus na een halve boterham kreeg ik nog een halve banaan in stukjes. Zo had ik weer genoeg eten in mijn buik en werd ik naar bed gebracht voor mijn middagslaapje.
Wat denk je, vergat oma helemaal dat ik een speen heb. Alleen voor in bed hoor, dat ding mag nooit mee naar beneden. Huilen dat ik deed en ineens wist oma het weer. “Ja, jij wil je speen natuurlijk. Even zoeken hoor”. Gelukkig zag ze hem liggen op de plank boven de commode.

Na mijn slaapje waren papa en mama er weer. Mama zag er best gek uit. Ze had hele dikke lippen en ook een hele dikke wang. Volgens oma leek ze op Marijke Helwegen. Wie dat is weet ik niet, maar ze is vast niet zo mooi als mama wanner die geen dikke lippen heeft. Oma en opa gingen nog een boodschap doen voor mama en kwamen terug met een milkshake voor Jordy. Gelukkig mocht ik ook een slokje en het laatste beetje deed oma met een lepeltje. Nou, ik kan je vertellen dat zoiets best lekker is.

Wat oma niet weet is dat ik de halve nacht gespookt heb. Het was ook best gek dat mama en papa er zo lang niet waren. Dat doen ze anders nooit. En dat dat dikke gezicht van mama, ik hoop maar dat dat weer over gaat.

Categorieën: Anekdotes, Elise 28-02-2012 | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De lunchroom van mijn oom en tante

De Oorsprong

Papa, mama, Lizzie en ik waren een beetje later dan alle anderen. Dat kwam doordat mama eerst oom Nick nog van Schiphol moest halen. Toen we binnen kwamen was oma net van plan om weer weg te gaan, want die ging nog naar gromi. Gelukkig bleef ze nog even toen ze ons zag.

Oma ging helemaal op haar hurken zitten om even met mij te praten. “Jij kan mooi zingen, Fenna”, zei ze tegen mij. Ik knikte maar vroeg me wel meteen af hoe oma dat wist. Ze had me volgens mij nog nooit horen zingen. Daarna liep ze met me mee naar de speelhoek en ging ik lekker op de glijbaan. Wel jammer dat er zoveel speelgoed onder lag, want ik kwam daar precies met mijn hand op. Dat deed mooi zeer zeg en toen moest ik echt wel een beetje huilen. Oma kwam naar me toe en zei: “Kwam je met je hand precies dáár op terecht? Dat doe zeer hè? Zal ik er een kusje op geven?” Toen was het weer over.

Categorieën: Anekdotes, Elise 28-02-2012 | Tags: , | Een reactie plaatsen

Februari 2013 – Eén jaar

Ik ben jarig geweest en één jaar geworden. Op de dag dat ik echt jarig was kreeg ik geen visite. Dat feestje gingen mama en papa op zaterdag vieren, maar ik kreeg wel een hele mooie, roze driewieler.
’s Middags gingen we naar De Bongerd. Dat is een camping waar een overdekt speelparadijs is en daar heb ik zó leuk gespeeld. Eerlijk gezegd was ik wel heel moe en daardoor viel ik op de terugweg in de auto in slaap.
’s Avonds heb ik in een echt restaurant een pannekoek met stroop gegeten. Da’s lekker joh, vooral die zoete stroop. Dat zou ik wel vaker willen eten.

Op zaterdag kwam de hele familie op visite. Dat zijn best veel mensen en van iedereen kreeg ik cadeautjes. Mama had een speciale verjaardagsjurk voor me gekocht, die iedereen aan alle kanten bewonderde. Er zat een heel mooi broekje met ruches bij, maar die zagen ze niet, want daar hing mijn jurk overheen. Oma wilde een foto maken van mijn jurk en vroeg aan oom Ron of ze mij even kon laten staan op zijn benen. Doordat oom Ron zo serieus keek stak ik van schrik mijn vinger in mijn mond. Het was vast een hele serieuze aangelegenheid.

Mama had alle taarten zelf gebakken. Eéntje speciaal voor mij, want daar stond “Elise 1 jaar” op. Die had ze al een paar weken geleden gemaakt en ingevroren. Slim van mama, want ze had het druk vanwege mijn feestje.
Pake en beppe waren er en ook mijn twee tantes, een oom en een neefje en nichtje. Dat is allemaal familie van papa. Opa & oma Linda, gromi &gropi, oom Ron, tante Maaike & Jordy,
oom Michiel, tante Stefanie & Fenna en oma, opa Arie & Jasper en Marjoleine waren allemaal ’s morgens op het feestje. Daardoor kreeg ik wel heel veel cadeautjes.
Van tante Anita kreeg ik een stoeltje, helemaal speciaal voor mij alleen. Mijn naam staat er op en op de achterkant staat de tekst van mijn geboortekaartje. Dat is vast een boel werk geweest voor tante Anita.

Van oma en opa Arie kreeg ik een cadeau en oma zei meteen dat ik daar de eerste jaren nog niks aan zou hebben. Dat had ze beter niet kunnen zeggen. Ik had toch al niet zoveel zin om het uit te pakken, want vlak bij oma stond een stukje taart. Eerlijk gezegd wist ik niet dat het van oma was en wilde ik het gewoon zelf hebben. Dat kon natuurlijk niet, bovendien had mama net mijn slab afgedaan omdat ik mijn eigen stukje taart al op had. Ik bleef het cadeautje wegduwen en naar de taart wijzen. Gelukkig kreeg ik mijn slab weer om en kon ik samen met oma het stukje taart opeten. Wel lief van oma dat ze het met me wilde delen. Volgens mij zijn oma’s altijd wel lief.
En weet je wat ik nu heb gekregen van oma? Een boek met de verhalen die ze heeft geschreven over mijn eerste jaar. Die verhalen staan ook op een blog, zonder foto’s, maar in dit boek heeft oma er foto’s bij gedaan. Die oma toch, daar heeft ze veel werk van gemaakt.
Later als ik groot ben kan ik lezen wat ik in mijn eerste levensjaar met oma heb meegemaakt.
Voorlopig zet mama het in de kast en gaat ze vast wel samen met mij naar de foto’s kijken.

Zou oma dat ook voor Jordy en Fenna doen? Dat vraag ik haar als ik haar weer zie. Het lijkt me voor mijn neefje en nichtje ook leuk als ze zo’n boek krijgen.
Oma gaat nu niet meer speciaal verhalen over mij schrijven, want dan blijft ze aan de gang. Ze heeft op haar blog wel een aparte bladzijde voor anekdotes laten maken, zodat ze daar wel af en toe iets over mij kan schrijven. Dat vind ik leuk, want anders stoppen mijn verhalen zomaar.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

Januari 2013 – Gromi was jarig

Samen met papa en mama ging ik bij Gromi op verjaarsvisite. Gromi werd al 78 en dat is volgens mij al best oud. Gromi lijkt een beetje op oma, maar dan ouder. Volgens mama is gromi de moeder van oma. Nou, het zal allemaal wel hoor. Dat soort dingen snap ik allemaal nog niet.

We kwamen binnen en meteen zag ik oma en opa Arie zitten en meteen mocht ik bij oma op schoot. Even later zat ik bij opa Arie, want oma wilde haar koffie opdrinken. Opa Arie tilde me hoog op, zodat het leek alsof ik ging vliegen. Dat vond ik hartstikke leuk.

Op het tafeltje stonden allemaal lekkere dingen. Iedereen zat er van te eten. Oma, opa Arie, tante Margreet, oom Arno, Tessa, Remco, Marit, gropi en ook gromi zelf. Er stond ook gewoon héél veel.
Mama zat naast oma en kreeg een stukje appeltaart. Gelukkig gaf ze mij ook een paar hapjes. Laat ik eerlijk zijn, ze deelde het stukje taart met mij. Misschien kreeg ik zelfs wel meer dan ze er zelf van at. Appeltaart is zó lekker. Gewone appels zijn al lekker, maar in de appeltaart is het nog lekkerder. Ik zat dan ook behoorlijk te smullen. Bijna werd ik boos toen het op was. Gelukkig kon ik me nog net inhouden,. Gelukkig maar, want ik kreeg na de taart nog lekker mijn soepstengel en drinken. Eigenlijk is het best gek dat ik alles eet, maar van drinken vind ik gewoon water het lekkerst. Nou ja, volgens mama is dat mooi goedkoop.

Na mijn soepstengel werd hel tijd om op onderzoek uit te gaan. Oma had dat in de gaten en zette mij op de grond, maar hield mij met haar voeten en benen vast. Echt waar, ik zat gewoon klem tussen haar benen waardoor ik niet weg kon kruipen. Daardoor moest ik wel huilen, want dat vond ik niet leuk. Oma heeft best een groot snapvermogen, dus liet ze me los en kroop ik gauw weg. Heel ver weg ging ik niet, want er stond nog steeds van alles op het tafeltje en daar was ik heel nieuwsgierig naar. Heb ik effe mazzel dat ik al kan staan. Bij het tafeltje trok ik me omhoog en kon ik alles goed zien. Wat denk je? Mocht ik nergens aan zitten. Klaar ben je er mee zeg. Van mama mocht het niet, van papa niet, maar ook van oma en gromi niet. Wat een stel zeg. Dacht mama echt dat ik het speelgoed in mijn tas leuk vind als er zoveel spannende dingen op tafel staan? Mooi niet!
Omdat het echt niet mocht bedacht ik dat ik dan maar beter iets anders kon gaan doen. Wat ook spannend was, waren al die voeten op de grond. Ik kroop naar een paar voeten toe, bekeek ze eens en probeerde te raden bij wie ze hoorden. Dat was een leuk spelletje. Toen ik had bedacht van wie ze waren keek ik omhoog en ja hoor, ze waren van gropi. Daarna ging ik de volgende voeten proberen.

Van oma en opa Arie kreeg ik ineens een hoop knuffeltjes, want ze gingen weer terug naar huis. Weer dat hele eind rijden, want die wonen ver weg joh. Wij bleven nog wat langer, maar al gauw gingen wij ook weer naar huis.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

Januari 2013 – Oom Ron en tante Maaike

We hadden laatst feest, want oom Ron en tante Maaike gingen trouwen. Mijn mama was mee als getuige voor tante Maaike en oom Ron zijn zus ging mee, die was ook getuige. Al heel vroeg moest mama naar het stadhuis. Hartstikke lastig, want er lag die ochtend ineens een hele berg sneeuw. Ze kwamen dus mooi te laat. Gelukkig begrepen ze dat wel in het stadhuis, want iedereen was gewoon te laat.

Het was een klein feestje en tante Maaike had ook geen witte trouwjurk aan met een sleep en zo. Ze zag er wel mooi uit hoor en oom Ron had ook een hele mooie broek en overhemd aan.
We gingen met z’n allen lunchen in een restaurant in Katwoude. In de auto was ik heel even in slaap gevallen. Vast doordat ik zo diep moest nadenken wat nu eigenlijk een lunch was. En weet je, het betekende gewoon “tussen de middag eten”. Toen ik dat ontdekte dacht ik: “Jeetje mama, had dat dan meteen gezegd. Nu vroeg ik me alsmaar af wat we gingen doen. Eten is leuk, ik eet graag en ook veel, want ik vind alles lekker”.
Mijn neefje Jordy was er ook, logisch, want het ging om zijn papa en mama, maar ook
oma & opa Arie, opa & oma Linda, gromi & gropi, tante Stefanie en oom Michiel en nog een heleboel andere mensen die ik niet zo goed ken. Dat was vast familie van oom Ron. Er was ook een meneer bij die heel erg leek op oom Ron, alleen was hij veel ouder. Zijn haar was ook gewoon helemaal wit.
Tante Stefanie heeft nog steeds die dikke buik, want het kindje wil geloof ik nog niet naar buiten. Snap ik, want het is hartstikke koud en in haar moeders buik is het vast lekker warm.

Voordat we gingen eten zaten Jordy en ik allebei al lang in een kinderstoel. Ze hadden ons een heel eind uit elkaar gezet. Zeker omdat ze bang waren dat we ruzie zouden maken.
Van oma Linda kregen Jordy en ik ook een cadeautje. Dat vond ik wel heel lief, want het was niet eens mijn feestje, maar dat van oom Ron en tante Maaike. Later zag ik dat oom Michiel en tante Stefanie ook een pakje kregen voor het kindje wat nog steeds niet naar buiten wil komen. Als ik dat kindje was zou ik nu toch maar eens komen. Het is toch leuk als je cadeautjes krijgt. Nu moest oom Michiel het uitpakken.

Het duurde wel lang tot we gingen eten. Eerlijk gezegd was ik ook best moe aan het worden, want op andere dagen ga ik altijd om één uur naar bed om te slapen. Dat kon nu niet.
Jordy en ik kregen allebei een boterham met smeerkaas. Dat vind ik zó lekker. Mama deed mijn broodje dubbel zodat ik het af kan happen. Weet je hoe oma dat noemde? Een klapboterham. Nog nooit van gehoord, maar ik vind het er wel een leuke naam voor.
Jordy heeft genoeg aan één broodje, maar ik niet hoor. Meestal eet ik anderhalf sneetje brood, maar nu kreeg ik er twee. Zó lekker was het. Op papa’s bord zag ik ander soort brood en kroket en zo. Dat zag er lekker uit. Ik vraag me af wanneer ik ook zoiets mag eten. .
Tijdens het eten moest ik heel nodig drukken en ja hoor, een luier vol. “Zouden die grote mensen dat ook allemaal zo doen? Ik hoop van niet, want het is best vies hoor, zo’n volle broek”.
Papa nam me mee om te verschonen en toen hij mij optilde zat de poep aan zijn vingers. Tante Stefanie zei dat ze dat zó vies vond. Poeh hé, die denkt zeker dat haar eigen kindje straks nooit gaat poepen. “Nou wacht maar hoor, tante Stefanie. Dat kindje van jou poept misschien nog wel meer dan ik en dan kan je mooi niet mijn papa roepen om het te verschonen.”

Om 14.00 uur gingen we allemaal weer naar huis. Ik was blij toe, want ik kon mijn oogjes bijna niet meer open houden.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

December 2012 – Later word ik tandarts

Oma en opa Arie hebben voor ons nichtje, wat nog niet geboren is, een speelgoedkist gekocht en oma kwam deze bij tante Stefanie brengen. Omdat oma ons met kerst niet ziet waren tante Maaike, Jordy, mama en ik er ook.
Eigenlijk zou ik ook wel zo’n speelgoedkist willen hebben, maar voor mij heeft oma meebetaald aan mijn gordijnen. Die zijn ook heel mooi en ik kan uiteindelijk niet alles hebben.

Toen we er allemaal waren gingen we eerst eten. De schaal met lekkere broodjes stond vlak bij me. Ik probeerde of ik ze kon pakken, maar dat ging niet. Jordy zat in zijn eigen stoeltje, vlak bij de tafel en ik probeerde hem uit te leggen wat er allemaal op tafel stond. Volgens mij begreep hij mij niet helemaal. Dat komt vast doordat ik de woorden allemaal nog niet goed weet. Het klinkt altijd allemaal anders dan wanneer mama praat. Dat hoor ik zelf ook wel.
Mama smeerde voor mij een gewone boterham met boter. Dat vind ik hartstikke lekker en ik heb alles opgegeten. Daarna kreeg ik nog een klein stukje kaas. Oma vind dat mama maar mazzel heeft omdat ik alles lekker vind. Maar alles is ook lekker!

Na het eten deed tante Stefanie de televisie aan en kwamen er allemaal leuke filmpjes voor ons. Iedere keer kroop ik naar de kast waarop de tv staat, trok mezelf op en was er dan vlakbij. Eerlijk gezegd was ik aan het proberen of ik misschien in de tv kon kruipen, dan kon ik gewoon meedoen met de filmpjes. De muziekjes bij de filmpjes vond ik ook heel leuk. Ik ging er helemaal van wiebelen. Dansen noemen ze dat, terwijl ik gewoon maar een beetje wiebel.

Doordat Jordy en ik allebei een beetje moe werden mochten we samen bij oma op schoot. Dat was even leuk, zo samen met Jordy. Eindelijk kon ik hem lekker vasthouden en kusjes geven. En nog leuker, ik kon eindelijk in zijn mond kijken of hij ook al tanden heeft. Ik heb er al een stuk of zes. Jordy wilde natuurlijk niet meteen zijn mond open doen, dus moest ik hem daar een beetje bij helpen. Volgens mij vond hij dat niet echt leuk. Eerst lachte hij nog wel, maar daarna klonk het allemaal een beetje boos. Van tante Maaike kreeg hij iets in zijn mond wat er heel grappig uit zag. Omdat ik het van dichtbij wilde bekijken probeerde ik het uit zijn mond te halen. Oma moest er om lachen, maar zei wel dat het Jordy’s speen was en dat ik die niet mocht hebben. “O, het is dus een speen. Waarom heb ik niet zo’n ding?”
Natuurlijk kreeg ik die speen toch te pakken en kon meteen weer even in zijn mond voelen of er echt geen tanden in zaten. Ik denk dat ik later tandarts word of zo. Lijkt me wel een mooi beroep. Kan ik in iedereen z’n mond kijken en voelen en zorgen dat hun tanden mooi blijven.

Oma moest nog een heel eind rijden. Die woont ook zo’n eind weg, dus wilde ze op tijd vertrekken. Samen met mama moest ik nog boodschappen doen en vlak nadat oma weg was gingen wij ook. Eerst tante Maaike en Jordy naar huis brengen en daarna naar de winkel.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

december 2012 – Een broertje of zusje

Oma en opa Arie komen met Jasper en Marjoleine sinterklaascadeautjes brengen. Wel jammer dat Jordy ziek is, want nu is hij er niet bij.
Oom Michiel, tante Stefanie, gromi en gropi komen ook. Dat wordt gezellig met iedereen.
Als oma en opa Arie binnenkomen ben ik moe en moet ik van mama even slapen. Na het slapen is iedereen er ineens en zit de hele kamer vol. Dat vind ik leuk!
Mama heeft allemaal lekkere dingen, zoals een saucijzenletter, maar ook banketstaaf. Later mag ik dat vast ook wel eten. Ik lust al heel veel, zelfs spruitjes. Laatst at ik er zomaar tien op.

In een plastic tas zitten de sinterklaascadeautjes. Niet alleen voor mij, want Jasper en Marjoleine krijgen ook allebei een pakje. Tante Stefanie en oom Michiel krijgen een cadeautje voor de baby die in tante Stefanie’s buik groeit.
Van gromi en gropi kreeg ik een mooie vogel. Als je in zijn staart knijpt gaat er een lampje in zijn snavel branden. Het duurde even voordat ik het zag, want ik had het veel te druk met het mooie gekleurde cadeaupapier. Dat zat ik lekker te kreukelen en te scheuren.
Oma had twee inktvissen gehaakt. Volgens mij klopt er iets niet hoor. Sinterklaas geeft cadeautjes, maar oma heeft die twee inktvissen gehaakt. Daar moet ik later nog eens naar vragen. Er zat ook nog een mooi boekje bij en een houten hartje voor in de kerstboom.

Van papa en mama mocht ik vertellen dat ik een broertje of zusje krijg. Lastig, want ik kan nog niet praten. Mama had het goed opgelost. Ik kreeg een shirt aan waar op stond: “Omdat papa zo graag met mama wou spelen moet ik straks alles delen”. Weet je dat niemand het zag? Het duurde heel lang en toen ze het doorhadden gingen ze allemaal papa en mama feliciteren en niet eens mij. Mooie boel hoor, ik krijg toch zeker een broertje of zusje en niet papa en mama.

Oma is soms wel streng hoor. Ik mocht niet het snoer van de lamp in mijn mond doen en de plastic tas waar de cadeautjes in zaten mocht ik ook niet hebben. Boos dat ik werd. Oma pakte me iedere keer op, draaide me om zodat ik er niet bij kon. De derde keer werd ik zó boos dat ik me helemaal stijf hield, hard ging huilen en tussen oma’s benen stond te springen.
Van mama mocht ik daarna ook niet de weekbladen onder de tafel vandaan pakken. Kon ik weer gaan huilen. Daarna werd ik in de kinderstoel gezet met en soepstengel. Nou, vooruit maar, dan lach ik maar weer naar iedereen.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

November 2012 – Oom Ron’s verjaardag

Mijn oom Ron is jarig en mijn neefje Jordy wordt een half jaar. Dan ben ik ouder dan Jordy, want ik ben bijna negen maanden en kan al bijna zelf gaan staan als ik me aan het tafeltje optrek.
Met mama en papa ga ik samen naar oom Ron’s verjaardag. Mama doet dit slim, want ze laat mij eerst slapen. Mama weet dat ik, als ik moe ben, uit mijn humeur raak, een beetje dwars ga liggen en uiteindelijk moet huilen. Ik kan niet, zoals Jordy, lekker op schoot zitten tot ik vanzelf in slaap val. Dat lukt me niet, ik word gewoon steeds drukker als ik moe ben.

Bij oom Ron en tante Maaike is het al visite. Oom Michiel & tante Stefanie, oma & opa Arie en gromi & gropi zijn er al. Allemaal lachen ze naar mij. Dat vind ik zó leuk en ik lach vrolijk terug naar iedereen. Nog wat later komen ook opa en oma Linda binnen. Iedereen praat met elkaar en ik zit een poosje bij oma op schoot, dan bij opa en ook nog een keer bij oma Linda.
Gezellig hoor, maar liever wil ik gewoon kruipen en proberen te staan bij het tafeltje.

Jordy zit stil bij zijn papa op schoot. Jordy’s papa is mijn oom Ron. Ik zie heus wel dat hij met grote ogen naar me zit te kijken hoor. Hij kijkt wat ik aan het doen ben, maar met mij spelen wil hij geloof ik niet. Hij vindt mij vast eng door die ene keer in De Bofferd , dat pannekoekenrestaurant waar we toen met z’n zessen hebben gegeten. Ik had toen vreselijke honger en moest op mijn eten wachten. Daar zat ik toen, in een vreemde kinderstoel met een rammelende maag. Mama had voor mij eten meegenomen, want pannekoek vind ik nog niet lekker. Verder lust ik alles hoor, zelfs spruitjes. Alles duurde lang, want mama wilde haar pannekoek niet koud laten worden. Iedere keer als ik een hapje had gekregen ging mama eten en moest ik wachten. Boos dat ik toen was en ik ben heel hard gaan huilen. Dat kan ik goed hoor, hard huilen. Jordy schrok daar iedere keer van en moest toen ook huilen. Nu is hij vast bang voor me. Dikke pech voor hem, want ik ben toevallig hartstikke leuk. Kijk maar hoe iedereen naar mij lacht en tegen me praat.

Jordy moet een schone broek en weet je wie dat gaat doen? Oma! Dat heeft ze nog nooit bij mij gedaan. Ik vraag me af of ze dat wel kan. Jordy mag, nadat hij een schone broek heeft gekregen bij opa op schoot. Gelukkig hoef ik niet op schoot. Ik sta tussen papa’s knieën, maar mag nergens aankomen. Wat een onzin, want ze zetten wel van alles op het tafeltje. Eigenlijk zou ik al die spullen wel eens even van dichtbij willen pakken en bekijken. Wat ik ook leuk vind is om onder het tafeltje te gaan kijken wat daar allemaal ligt. Allemaal dingen die niet mogen. Weet je hoe lastig dat is om allemaal te onthouden?

Mama geeft me een rijstwafel. Die zijn lekker joh, net zo lekker als soepstengels. Op papa’s schoot zit ik er lekker van te peuzelen. Af en toe rolt er wel wat uit mijn mond, maar dat stopt papa er dan weer in. Soms valt er iets op de grond. Misschien mogen de katten van oom Ron en tante Maaike dat wel opeten. Thuis eet Chico altijd alles op wat ik laat vallen. Handig joh, hoeft mama niet te stofzuigen.

Tante Maaike vraagt of we horen wat Jordy zegt. Jordy? Die zegt volgens mij helemaal niks. Hij kijkt er zelf ook verbaasd van. Dan vertelt tante Maaike het zelf. Ze gaat met oom Ron trouwen 15 januari. Wat is trouwen nu weer? Zouden mijn papa en mama dat ook gaan doen?
Als ik goed kan praten zal ik het mama eens vragen.

Categorieën: Elise 28-02-2012 | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.